Tips bij rouwverwerking

Een dierbare die overlijdt, laat een grote leegte na. Of iemand nu plotseling overleden is of juist na een langdurig ziekbed is ingeslapen: het is, zeker in het begin, vaak moeilijk om te bevatten dat de overledene echt weg is en nooit meer terugkomt. Hem of haar nooit meer kunnen zien lopen, horen praten of lachen, gewoon even langsgaan voor een kopje koffie en een babbel of juist diepgaande gesprekken tot middenin de nacht… Wat jarenlang gewoon was, is ineens onmogelijk geworden. Dat doet intens pijn en kan een heel scala aan emoties oproepen: verdriet natuurlijk, maar ook woede, ongeloof, ontkenning en/of schuldgevoelens. Allemaal heel normale emoties, die horen bij het rouwproces. Maar hoe ga je hier het best mee om? Wat zijn goede tips bij rouwverwerking?

Dé manier om te rouwen, bestaat niet. Rouw is individueel, een persoonlijk proces. Er staat ook geen tijdsbestek voor. Wel is het verstandig om te proberen toch een beetje in het leven te blijven staan, ook al zou je het liefst in bed willen blijven liggen met de dekens over je hoofd. Voor een paar dagen kan en mag dat best. Maar door jezelf te dwingen toch op te staan, voorzichtig te gaan werken of gewoon een eindje te gaan lopen leer je jezelf de draad weer op te pakken.

Het omgekeerde komt ook voor: mensen die vluchten in hun werk of bezigheden, om het verlies maar niet onder ogen te hoeven zien. Voor hen geldt juist het tegenovergestelde: door de tijd te nemen stil te staan bij hun gemis, voorkomen zij dat ze vroeg of laat vastlopen in het rouwproces. Ontkennen van de werkelijkheid heeft namelijk geen zin. Uiting geven aan je verdriet is een beter idee. Hoe je dit doet, is voor iedereen persoonlijk. De een voelt zich het prettigst door vaak te praten over de overledene, bijvoorbeeld met familieleden, vrienden of collega’s van hem/haar. Maar er zijn ook mensen die hun gevoelens liever opschrijven, verwerken in muziek of kunst, of zich getroost voelen wanneer zij een bos- of strandwandeling maken. Hoe dan ook: doe wat voor jou het beste voelt.

Er zijn een aantal goede boeken geschreven rondom rouwverwerking, boeken die bemoedigen, dit kan zeker bijdragen aan het rouwproces. Het boek ‘Vingerafdruk van verdiet‘ wordt erg gewaardeerd, maar er zijn uiteraard meer boeken die hier aan bij kunnen dragen, zie dit overzicht bij Bol.com

Meer informatie en tips?

Er zijn ook diverse boeken die kunnen bijdragen: kijk hier

Bekijk boeken >

Geplaatst in: Rouwverwerking tips

45 gedachten over “Tips bij rouwverwerking

  1. Jacolien

    Het is zo herkenbaar mijn moeder is 19 december 2015 geheel onverwacht overleden en inderdaad niemand kan je helpen met je ontzettend groot verdriet en gemis dat moet je zelf doen en het de tijd geven op je eigen tempo ,en mijn ervaring is dat er mensen zijn die vinden dat je na nog geen 3 weken na het overlijden maar is op moet houden met rouwen en verdriet en weer het gewone leven in moet en weer vrolijk zijn en lachen en niet meer huilen en dat is zo ontzettend hard als je dat gezegd wordt , die mensen weten niet wat het is volgens mij om een dierbare te moeten missen waar je 3 jaar lang 7 dagen per week voor hebt gezorgd (mantelzorg )omdat mijn moeder invalide was en dan van de een op de andere is dag is ze er niet meer niet ! Niet meer samen praten ,lachen ,huilen , koffie drinken , eten ! Je valt in 1 groot gat vol verdriet, ongeloof en verschrikkelijk gemis ! dat je iemand nooit meer ziet , mee kan praten , aanraken , je gevoelens delen er is gewoon helemaal niets meer alleen een gevoel of dat er een stuk uit je hart is gerukt , je bent niet meer compleet , mijn leven zal nooit meer exact hetzelfde worden als toen mijn lieve moeder er nog was , dat gemis zal altijd blijven, het krijgt ooit een plekje in mijn leven maar ik zal het altijd meedragen in mijn hart !

    1. S de Jong

      Volkomen hetkenbaar voor mij. Mijn moeder is begin 2014 overleden. Mijn pa 3 maanden daarvoor.
      Als enig kind voel ik me soms erg eenzaam. Echte interesse is toch moeilijk te vinden. Sterkte het geeft een fijn gevoel jouw berichtje te lezen.

      1. Jacolien

        Hallo, Beste S.De JONG
        u heeft al weer een tijd geleden gereageerd op mijn email en ik wilde u nog bedanken en zeggen dat ik blij bent om te lezen dat mijn bericht u een fijn gevoel heeft gegeven ,ik ben oprecht heel benieuwd hoe het nu met u gaat ?
        Ik krijg zelf sinds 2 weken via humanitas hulp bij “rouwverwerking” en daar ben ik ontzettend blij mee ,want zelfs nu na 17 maanden kan ik het nog steeds niet verwerken ,dat verschrikkelijke gemis ,er met niemand over kunnen praten ,die eenzaamheid, feestdagen, verjaardagen ,moederdag / vaderdag ,
        Ik zou het oprecht gemeend leuk vinden om wat van u terug te horen , ik hoop zo van harte dat het goed met u gaat en uw verdriet en gemis een plaatsje heeft kunnen geven ,
        Met vriendelijke groet J.SCHIPPER

    2. Richard

      Alles is zeer herkenbaar. De afgelopen 4 jaar ben ik 5 dierbaren verloren en sta er helemaal alleen voor. Het begon met een zwager aan hartfalen. Binnen 3 maanden nog een zwager aan MS, vervolgens mijn moeder op 85 jarige leeftijd aan hartfalen, vervolgens een zwager aan kanker en 2 weken geleden mijn vader van 87 ook aan hartfalen. Ik was 5 jaar mantelzorger voor mijn moeder en vervolgens mijn vader, tot 1,5 jaar geleden. Ik moest hem naar het verpleeghuis brengen, ik was depressief en voelde me zwaar schuldig, omdat ik gefaald had. In het verpleeghuis nam ik de verzorging in de avond op me. Mijn vader was in het begin zeer depressief door het verlies van mijn moeder, maar dat klaarde na 2 jaar op. Ik was er elke dag, geen dag vrij genomen en vakantie dacht ik niet aan. Ik leerde mijn vader echt kennen. Hij was zo goed voor mij en ik probeerde alles om hem gelukkig te maken. Het was een zeer fijne tijd. Hij was mijn maatje. Ik weet dat het nog maar 2 weken geleden is, maar het leven zonder hem is voor mij een hel. Ik heb direct hulp gezocht, omdat ik vatbaar ben voor depressies. Vervelende medicijnen, maar ik moet ze hebben. Ik heb altijd bij mijn ouders gewoond en ben nu 53 jaar. Had altijd het gevoel dat ik voor ze moest klaarstaan. Ik kan mijn liefde niet meer kwijt en dat doet pijn. Ik huil vaak en hang maar een beetje rond zonder enige belangstelling. Mijn leven zoals het was is definitief afgelopen. Mijn zusters willen niet praten om zichzelf te beschermen, maar gelukkig heb ik een echte vriend met een zelfde ervaring. Hij staat altijd voor mij klaar. Zonder hem was mijn leven ondragelijk. Alles doet pijn en ik hoop dat de tijd mij zal helen. Het is vandaag Koningsdag en moet telkens terugdenken aan vorig jaar. Hij genoot zo van de mooie dag in zijn rolstoel langs de kraampjes. Ik probeerde het vandaag ook weer, maar niets interesseerde mij. Ik voelde mij een zombie en bekeken. De eerste “feestdag” weer. Ik heb de afgelopen jaren eigenlijk geen echte “feestdag” meer gehad. Ik ben jaloers op lachende mensen en kinderen met ouders, gezellig op pad. Helaas is de keerzijde van liefde een groot verdriet.

      Ik wens jullie veel sterkte en een leukere toekomst.

    3. stephanie

      Beste Jacolien,

      Mijn moeder is 27 April overleden .
      Ook ik woonde bij haar als mantelzorger.
      Het voelt vreselijk eenzaam en leeg na zoveel jaar
      samen .

      Gr stephanie

    4. Wilco Oversloot

      Ik begrijp en voel precies wat je meemaakt want mijn moeder is 28 oktober 2015 overleden.
      Ik heb het er nog behoorlijk moeilijk mee en vind mijn leven nu vreemd en leeg zonder haar.
      Mijn moeder is lang ziek geweest: Bipolaire stoornis en later ook Alzheimer daarbij.
      Ik zag hoe ze aftakelde en kracht en levensenergie verloor en ik voelde mij machteloos.
      Ik praat elke dag tegen haar foto en steek zo nu en dan een kaarsje voor haar aan. Ik vraag mij echt af hoelang mijn rouwproces nog zal gaan duren.

    5. Bakker

      Mijn moeder is drie weken geleden overleden. Ik was mantelzorger en was altijd bij haar. Het gemis is zo groot dat ik er ziek van ben. Mijn moeder was ziek ,ze had borstkanker. Nu heeft zij geen pijn meer maar ik mis haar zo erg. Ik roep soms haar naam, mama, uit wanhoop. Ik huil veel en soms weet ik niet hoe het verder moet. Eigenlijk ben ik wanhopig.

      1. Anneke

        Hey, ik zeg maar bakker tegen je.Hoe gaat het nu met je .mijn mama is 2 juli overleden nierkanker in 6 weken .ze was 81 maar tot dan een bezige bij en fiere vrouw.ze was mijn steun en toeverlaat elke dag een belletje over alles en nog wat.int begin leek het te lukken omdat je opgelucht bent dat ze niet meer afzien maar dan begint het besef .ik lig er kapot van in de zetel alsof niemand je begrijpt of kan helpen dat dit gevoel ooit betert kan ik nu nog niet plaatsen ben kapot van verdriet en gemis.je kan me altijd es mailen als je wil groetjes

    6. mmm

      mijn schoonmoeder in 10 augustus 2017 overleden en ik heb er nog erg veel moeite mee ik heb vaak huilbuien savonds als ik alleen ben en dan heb ik bijna een heel pakje zakdoeken nodig en dat is vaker niet genoeg, ik heb me er ook erg schuldig over gevoeld dat ik er niet bij was toen mijn schoonmoeder was overleden maar ik ben wel smorgens om half 5 nog daar geweest om afscheid te nemen dat heb ik elke dag gedaan maar toen kreeg ik het verschrikkelijke telefoontje van mijn vriend op het werk dat ze was overleden ik heb toen alles laten vallen en ben weg gegaan.

  2. an

    Ik wens je veel sterkte en liefde toe Jacolien.
    Mijn broertje is een 11 dagen geleden onverwacht overleden. Ik begrijp je.
    Veel liefs

  3. Jacolien

    Lieve An,
    Bedankt voor je lieve bericht van medeleven en ik wil je hierbij oprecht mijn condeleance uitbrengen het moet vreselijk zijn om je broertje zo plotseling te moetenossen ik weet dat we elkaar niet kunnen helpen in ons verdriet en pijn en gemis en gevoel van onmacht maar in gedachten ben ik bij u en omarm u en geef u een dikke knuffel en wens ik u alle liefde en sterkte toe met dit niet te bevatten verlies en neem de tijd om te rouwen en huil wanneer u wilt huilen en laat u door niemand vertellen wat u wel en niet moet doen maar doe net als ik geef u verdient en gemis de ruimte huil waar en wanneer u dat wilt het is niet tegen te houden iemand die zo iets ingrijpende gebeurtenis heeft meegemaakt heeft geen idee wat je emotioneel en fysiek door maakt het is voor mij in ieder geval een soort van hel een nachtmerrie die werkelijkheid is
    Lieve An heel veel sterkte en in gedachten ben ik bij u liefs jacolien

    1. irene

      Hallo Ria, ik lees net jouw berichtje. ..wat vreselijk voor je. . Je liefste lief te moeten verliezen. Ik vind het heel erg voor je. Dat moet ongelooflijk veel pijn doen. Dan is de liefde tussen jullie wel onnoemelijk groot. Ik geloof dat die voor altijd zal zijn. Ik wens je heel veel sterkte en wens je veel liefdevolle mensen toe die je bijstaan. Vanuit hier geef ik je in gedachte een warme knuffel. Irene

    2. Karine

      Mijn man stierf op 29juni 2015 en nog altijd zit ik in een vreemde wereld. Het gemis is zo zwaar.een jaar na de diagnose was hij er niet meer, een heel zwaar jaar met heel veel verdriet, afscheid, massa’s bezoek, ook altijd het slechte nieuws die we kregen in het ziekenhuis was hartversscheurend. En dan het aftakelen van iemand die je zo graag ziet. De zwaarste dingen die men als mens kan meemaken en weten wat je te wachten staat. Dus weet ik wat jullie allemaal voelen ik wens iedereen veel sterkte toe

      1. Regina

        Ik herken heel goed wat je meemaakt, net een amputatie.Mijn lief is uit mijn leven en niet door de dood, maar door geheime verslavingen heb ik hem los moeten laten, ik mis hem en de fijne momenten, maar niet zijn verslavings gedrag, ik zit midden in de rouw, geen toekomst meer en alleen leven valt me zwaar, na vele jaren samen. Hoe doe je dat, ik kan geen foto neerzetten en heb geen mooie herinneringen, dat maakt het schaamtevol en meer op mezelf om te rouwen. Ik ga veel bewegen en natuur troost me goed.

        1. Bloem

          Beste Regina, ik heb hier zelf hulp bij gehad.
          Het omgaan met zo’n iemand creerd een relatieverslaving.
          Bij kliniek trubendorffer heb ik hier behandeling voor gehad.
          De pijn is vreselijk maar je kunt er vanaf komen,

          Lieve groet

        2. Barbara

          Hallo Regina,

          Ik herken je verhaal..ik had ook een vriend die verslaafd was/is…het heeft mij 4 jaar gekost om hem los te kunnen laten. Het moeilijke van de situatie is dat hij dichtbij woont, en af en toe nog steeds probeert een opening te vinden om naar mij toe te komen. Ik ben nu in een situatie dat ik hem niet meer toe wil laten. Met verslaving is het zo, dat diegene die verslaafd is zijn of haar leven moet aan veranderen. Zolang de persoon niet wil, houdt het op en kun je niets doen. Ik ben zelf gelovig en het enige wat ik kan doen is voor hem bidden,..HIJ moet het willen, van zijn verslaving afkomen..en dan is het nog moeilijk om dit vol te houden! Bescherm jezelf hierin, en hou het contact af! Ookal hou je nog zoveel van hem…Heel veel sterkte en kracht gewenst!!! groet Barbara

        3. Charlot

          Ik snap je. Ik heb mijn ouders los moeten laten om er zelf niet aan onder door te gaan. Iedere dag verwijten beweringen en beschuldigingen was voor mij geen leven. Ik heb 3 zonen en kon het hun niet langer aan doen dat ik boos en machteloos was door de beweringen. Maar nu… Een heel groot rouwproces en vol van verdriet. Hier wordt ik een beetje hopeloos van. Jij heel veel sterkte

        4. Jolanda

          Whoow wat ben ik ongeloviglijk trots op je
          Je heb gekozen voor je zelf dat is de moeilijkste beslissing
          Er zullen altijd dagen van verdriet zijn
          Maar goede dagen komen er ook
          Van de kleine lammetjes in de wei zul je weer om lachen
          Wens u het aller beste

    3. Ans

      Beste Ria, Mijn liefste stierf in okt. 2015 aan een hartstilstand, ik ben ook heel verdrietig en herken je gevoel van dood willen.

      1. Hanny

        O wat herken ik dit. Mijn man is 2 maanden geleden plotseling overleden aan een hartstilstand. Kan het nog steeds niet geloven vind het zo moeilijk om het te accepteren overleg verdriet. Het alleen zijn de valt ook niet mee. Heb wel twee fantastische kinderen maar die moeten ook naar hun eigen gezin. O wat is het herkenbaar heel veel sterkte en denk aan, jullie

    4. Fiona

      Mijn mama is vorige week gestorven. Ik voel me net zo. En iedereen lult maar dat ik verder moet want het leven gaat door enz. Maar ik zie niet in waarom..

      1. Claire

        Hallo Fiona, mijn mama is 12 jaar geleden gestorven en mijn papa een week geleden. Nog geen 40 en nu wees. Mega rouwproces waar ik in zit. Laat je niet gek maken door een ander. Op jouw tempo, dat is de juiste manier. Sterkte

  4. Maartje

    Mijn vader is overleden na kort ziek zijn, toch nog onverwacht. Of je schreeuwt, roept of tiert, hij komt nooit meer terug. Ik had er een goede papa aan, en ik weet niet hoe ik dat geplaatst zal krijgen. Ook voor mama is dit erg, na meer dan 50 jaar samen.
    Het moet zo erg zijn geweest voor hem, hij wist het maar spaarde ons. Ik denk dat ik nooit meer dezelfde zal zijn…

  5. Annemie Vercruysse

    Ik lees hierboven dat er zoveel mensen zoveel verdriet hebben. Op de uitvaart komen de aanwezigen je achteraf ‘veel sterkte’ wensen en zeggen ‘de deur staat altijd open’ maar je moet er uiteindelijk zelf mee leren leven en je plan trekken. Op 3 januari 2015 is mijn hoogbejaarde moeder ’s morgens in mijn armen overleden. Ze was nooit ziek geweest en goed op weg naar haar 100 jaar waar ze zo naar uit zag. Aan mensen die me zeggen : ‘zo’n gezegende leeftijd, niet velen bereiken die’ heb ik geen boodschap. Het is en blijft mijn lieve mama waarbij ik mijn hele leven doorbracht. Aan alle mensen… Veel sterkte, maar het blijft heel moeilijk. Geen dag voorbij zonder dat ik gehuild heb.

  6. ria

    irene begreep je me erg goed geloof ik
    ikben onderhand radeloos aan t worden
    eerst gevlucht in klussen en nu :……………………..niks
    ik kom tot niks en voel me vreselijk

  7. ria

    ans
    hoe kan een mens verder he zonder despil van ej bestaan van je denken voelen je alles
    elke seconde ben ik met hem bezig,praat tegen hem
    enwil hem dingen vertellen en hoe scherp hij onze vrienden kende
    de trouwe en de niet trouwe
    ach mijn liefste lief
    hij wist t en heeft em geweldige vrienden nagelaten
    alleen ik had hem willen houden , hij was te jong te oneeerlijk is t leven
    v

  8. Denise

    Ik begrijp heel erg goed wat er staat van eerst niets willen doen en dan opeens hard gaan werken voor afleiding. Ik ben nu 16 weken zwanger en op de avond dat ik mijn moeder kon vertellen dat ik haar eerste kleindochter droeg overleed ze in de nacht. Ik ben nu twee weken verder en ik merk dat ik de hele tijd op haar wacht. Het maakt niet uit waarmee het is, ik merk dat ik haar continue mis. Ik kan er ook niet aan toegeven, want ik draag nog een nieuw leven. Ik mis mijn moeder ontzettend ik ben pas 25 jaar oud en daarbij verzorgde ik mijn moeder vanaf mijn geboorte en nu heb ik niets meer. Ik zorg voor mijn dochtertje maar ik kan nooit aan mijn dochter laten zien hier zit jij samen met oma. Alles is weg en kapot en werken is een hele goede afleiding daartegen. want ik kan er niet aan toe geven dat ze voorgoed weg is, want wat moet ik dan gaan doen? Dus ik werk maar 20 uur per dag nu en ik draai me zot op mijn werk zodat ik niets over het overlijden hoef mee te krijgen. Ik hoop dat iemand tips voor mij heeft hoe ik hier het beste mee om kan gaan?

    1. Claire

      Hi, toen mijn mama stierf was mijn zusje 6 maanden zwanger en ikzelf 5 weken bleek achteraf….. Ik herken dus het verlies van je mama en hetzelfde mama worden. DAt is heel dubbel en moeilijk.. Hoe gek het. Ook mag klinken de tijd neemt het over en verzacht de ergste pijnen……..ik wens je heel veel kracht toe. Geniet van je kindje. Warme groet

    2. Barbara

      Beste Denise,

      Je kunt het beste rouwen,..eigenlijk JE MOET ROUWEN,…huil maar, schrijf maar naar je moeder, je kunt het niet wegdrukken wat er gebeurt is..dat is nog gevaarlijk voor jouw zwangerschap ook, het kindje voelt al jou gevoelens, ookal zit het in je buik!..het is zo belangrijk dat je gaat rouwen, ga er hulp bij vragen alsjeblieft, het moet er uit, jou verdriet! Dat kun je niet verdringen…je hebt dan nog kans op depressie of een andere uiting bv lichamelijke ziekte zoals psoriasis, reuma, ikzelf heb overal pijn in mijn lichaam na het overlijden van mijn enige zusje. Ze is op 3 januari overleden,..zéér plotseling!! Ik uit het door huilen, veel praten ook met hulpverleners, psycholoog etc. Het voordeel daarvan is ook dat jou verhaal veilig is, en je niet van iedereen een mening krijgt, of dat mensen er een eigen verhaal van maken, Roddels komen hier helaas ook in voor, hoe verschrikkelijk het ook is, vergis je niet in mensen! Ik hoop dat je er iets mee kunt, met mijn verhaal en tips. Ik wens jou alle kracht en sterkte, om met het verlies van jou moeder om te kunnen gaan. Zorg goed voor jezelf en jou kindje!!! groetjes en liefs Barbara

  9. Anna Maria

    Mijn lieve man is vier maanden geleden overleden aan longkanker. We waren 44jaar samen, ik was naar Nederland voor hem gekomen uit Italië. We kregen twee dochter. Hij was de liefste man van de wereld en nu ik zonder hem ben, voel ik me verloren. Ik heb het gevoel dat ik de neige persoon heb verloren, voor wie ik het belangrijste op de wereld was.
    Mijn dochters zijn lief, maar ze hebben een druk leven en hun bezigheden. Ik heb praktisch geen familie en weinig vrienden. In het begin dacht ik dat ik zijn verlies aankon, maar nu wordt steeds zwaarder. Ik heb met hem mijn plaats op de wereld verloren, zo voelt het.

    1. catharina

      Beste Anna Maria,

      Jou verwoording trof mij diep in m’n hart.
      Dat Ik met hem mijn plaats in de wereld heb verloren.( voelt idd zo aan)
      En het gevoel dat ik de enige persoon heb verloren, voor wie ik het belangrijkste was.
      Hij was ook de liefste man op de wereld. Maar dat heb ik niet altijd genoeg beseft. En ook 44 jaar getrouwd. En vanaf onze verkering was dat nu al 50 jaar. ( was dus 14 jaar)
      Maar voor onze kinderen zijn we ook één van de belangrijkste personen in hun leven.
      Alleen zijn die nog een leven aan het opbouwen en beseffen dit soms nog niet altijd.
      Ik verloor zelf mijn vader toen ik 19 jaar was en mijn moeder 3 jaar later. Ik ben op mijn19é getrouwd en van Nederland naar Belgie verhuist. En we hadden toen een eigen zaak en het was zo druk. En achteraf denk ik ohh heb ik mijn moeder wel ondersteund en was ik er wel genoeg voor haar. En het gemis naar hun was later zo groot en dat bleef. En nu ik mijn maatje moet missen besef ik nog zo veel meer hoe moeilijk mijn moeder dit heeft gehad.

      1. catharina

        Wat ik bedoelde en niet altijd beseft heb dat ik de belangrijkste persoon in zijn leven was. Wel altijd beseft dat hij de liefste man op de wereld was.

  10. ria

    ria
    anna maria
    gecondoleerd
    en t wordt ook s teeds zwaarder, ten minste dat ervaar ik ook
    ik voel me net een pop.ik doe en ogenschijnlijk gaat weer alles zijn gang
    maar in me is een woede dat hij [mijn lief] en voor jou [jouw lief de ziekte kregen
    hij was zooooooooooooooooo dapper en we hadden t zo goed samen
    ik ga hem steeds meer missen en ach
    sterkte

  11. claudia anderson-lohn

    mijn moeder is 2015 overleden, ik kan niet geloven dat mijn moeder overleden is,
    mijn vader is 2012 overleden en mijn hond 2013,
    het was allemaal mij teveel, ik kan niet goed na denken, soms denk ik waarom, mijn broer en zussen zeggen dat ik mijn moeder een plek moet geven, en over praten met iemand,
    ik kan soms mijn moeder niet los laten, met de feestdagen zal voor mij heel moeilijk zijn, dan mis ik haar stem gelach, mijn moeder ze laaste woord was dat ik moest trouwen en gelukkig worden,
    ik ben ook getrouwd in 25-01-2016, toen mijn moeder overleed heb ik niet zoveel contact met mijn broer en zussen, ik leef nu samen met mij man, wij hebben samen de as van mijn vader en mijn moeder in spanje gestrooied dat is hun lieveling vankantie, dat is op onze huwelijk reis in mei 2016,

  12. René

    Mijn vrouw waar ik 20 jaar mijn lief en leed mee mocht delen is op 24 november 2016 onverwachts overleden.
    Vanaf dag 1 woonden we samen en deden we ook alles samen, ik sta er nu alleen voor en daar bedoel ik mee de rouwverwerking 1 vriend waar ik altijd terecht kan met vragen of mijn verhaal, die ervaa r t hetzelfde als ik.
    Het is te moeilijk om alleen te blijven, we deden alles samen mensen noemden ons ook wel de Siamese tweeling.
    Het liefst was ik er ook niet meer, het is te moeilijk om een dierbare te verliezen wat voor band je er ook mee had.
    Zelfs aan mijn kat merk ik dat ze haar vrouwtje mist.
    Soms denk ik het hoeft voor mij niet meer, dit leven.

    1. Jacolien

      Beste Rene,
      wat een verschrikkelijk verlies, ik wens je alle sterkte toe en ik snap je gedachten gang helemaal, ik heb dit ook vaak , maar dan kijk ik naar mijn lieve maatjes , mijn alessies ,mijn hondje en mijn kat en dan besef ik dat ik hun dit nooit kan en mag aandoen , want ze geven zoveel liefde en als ik er niet zou zijn ,worden ze ongevraagd gescheiden en naar een asiel gebracht of nog erger , hun kunnen niet kiezen, jij en ik wel , dus hoe moeilijk en zwaar het ook heel begrijpelijk is ,blijf a.u.b knokken , er is nog iemand die jou liefde en verzorging nodig hebt , die afhankelijk is van jou ,en er altijd voor je is en laat merken dat hij / zij blij is met je ,ze / hij heeft je ook nodig, ik wens je echt oprecht alle sterkte toe en denk aan je en hoop van harte dat ook voor jou de zon eens weer zal gaan schijnen ,geef jezelf de tijd en ruimte voor je verdriet en gemis, en schaam je niet om hulp te zoeken, ik heb het ook 16 maanden alleen geprobeerd maar is mij niet gelukt ,ik heb ten einde raad” hulp bij rouwverwerking “gezocht via humanitas en ik ben nog elke dag dankbaar dat ik mij over mijn schaamte en angst om professionele hulp te zoeken hebt heengezet, en nu deze fantastische hulp krijg doormiddel van gesprekken bij mij thuis .
      hartelijke groeten, Jacolien

  13. Anneke

    Hallo allen. Ik ben plotseling mijn zoon van 26 jaar oud verloren. Ik voel me leeg en gevoelloos. Het is nu zes weken geleden. Ik ben weer gaan werken, maar voel me zo enorm leeg. Ik ben aan het zoeken ,hoe nu verder. Het leven wordt nooit meer wat het is geweest. Ik probeer om met mensen om te gaan. Ik heb veel vrienden en kennissen die mij willen helpen, ondersteunen of er alleen maar voor mij willen zijn. Ik bemerk dat dit mij veel energie kost. ik vind het allemaal zeer moeilijk. Ik heb moeite om liefde te geven voor anderen. Voor mijn man, mijn hond. Is dit herkenbaar?

  14. Freddy

    Mijn vrouw bijna 4 maanden overleden, is als de dag van gisteren, ze was 64 jaar. Het was 2 weken voor haar verjaardag, ze had er zo naar uitgekeken, 10 dagen voor onze trouwverjaardag, dan moederdag. De telefoon en gsm stond niet stil, veel volk over de vloer, dit allemaal tot de begrafenis, daarna alles stil. Geen telefoon meer of iemand die komt, het is alsof ik niet meer besta! Heb het zo moeilijk en lastig, heb zoveel verdriet, alleen zijn, niets meer kunnen zeggen of samen ergens naar toe gaan. Wij deden alles samen, de mensen zeggen het leven gaat voort, je moet erdoor, ja maar hoe?
    Mijn vrouw was 17 jaar in behandeling, altijd met een bang hart naar ziekenhuis, onderzoeken en resultaten afwachten, wat gaat het nu zijn. Heb ze bij opname in ziekenhuis na 3 dagen moeten afgeven. Ik mis ze zo, heb haar zo graag gezien en alles voor haar gedaan. Voor de moment gaat het niet goed met mij, geen eetlust, weinig slapen, weet niet hoe het verder moet. Je staat machteloos en verlaten, alleen en eenzaam!

    1. Hanny

      Herken het zo 2 maanden geleden mijn man verloren aan een hartstilstand. Lijkt of de wereld onder je voeten wegglijd lusteloos moe nergens zin in. Toch verzet ik mij hier tegen en probeer toch wat dingen te ondernemen maar daar ontzettend moe van wordt. Heb twee fantastische kinderen maar zij hebben hun eigen gezin en moeten ook verder. Heb heel veel verdriet en kan de hele dag wel huilen wat doet dit zeer. Sterkte voor een ieder die ook zoveel verdriet hebben.

  15. Anna

    Ik ben mijn 2e vader verloren. Al koos hij zelf om uit het leven te stappen. Het is nu bijna anderhalf jaar geleden en er is nog geen dag voorbij gegaan dat ik niet aan hem denk. Ik heb slechte hulp gehad bij de rouwverwerking, hiermee ben ik dus gestopt en vervolgens deperessief geraakt. Nu praat ik er nooit met iemand meer over en dat kan ik ook niet zonder dat ik overstuur raak. Ik hoop dat het ooit minder word.

    1. bert

      hallo,
      mijn moeder is gestorven 8 december 2015 ze verbleef in een rusthuis ze was 82 jaar eten en drinken ging niet meer ze had ook geen gebit daarom messchien ik zit nu met een schuldgevoel ik had mijn moeder
      naar ziekenhuis moeten doen voor sondevoeding maar het is allemaal te laat.

  16. Staschya

    Het is zeker een erking wat hier staat

    Ik ben in 11-9bevallen van mijnn kleine meisje en op 21-9overleden ik zie het nu ook allemaal niet meer ziten en ik kan ook nog niet echt aan rouwen denken aan gezien ik veelste veel aan mijn hoofd heb en het liefste onder een bus of zo wil lopen maar dan denk ik wat ik anderen aan doe en aan mijn kleine naomi dan is dat al weer weg ik graag verder kunnen maar daarvoor zou ik eerst zelf moeten en willen aceptere dat ze er niet meer is mijn geest zegt van ze is er niet meer maar mijn gevoel zegt ze zit nog bij je in de buik

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *