Rouwverwerking na zelfdoding

Wie een dierbare verliest door zelfdoding, heeft het vaak extra moeilijk met het verwerken van dit verlies. Meer nog dan bij andere oorzaken van de dood, zoals bijvoorbeeld ziekte of een ongeval, hebben de nabestaanden van de overledene maar al te vaak te kampen met schuldgevoelens. “Waarom heb ik het niet zien aankomen,” en “Hadden we iets kunnen doen om dit te voorkomen,” zijn twee voorbeelden van vragen waarmee de achterblijvers zichzelf soms vrijwel eindeloos kwellen. Rouwverwerking na zelfdoding is dan ook absoluut geen sinecure. 

Ook buitenstaanders werken vaak, hoe onbewust ook, gecompliceerde rouwverwerking in de hand. Op zelfdoding rust immers voor veel mensen nog steeds een groot taboe: omdat ze niet weten wat ze moeten zeggen tegen de nabestaanden, zeggen ze maar niets. De overledene wordt in dat geval ‘doodgezwegen’, waardoor de naasten zich alleen voelen en niet (h)erkend worden in hun verdriet.

Geen afscheid kunnen nemen

Bij zelfdoding komt vaak behoorlijk wat geweld te pas, zodat het niet altijd mogelijk is om de overledene nog te zien. Hierdoor wordt het moeilijk om te bevatten dat iemand daadwerkelijk is overleden: een geliefde is ineens voor altijd ‘weg’, zonder dat men afscheid heeft kunnen nemen. Om nabestaanden te helpen de werkelijkheid te aanvaarden, wordt soms geprobeerd om de overledene in ieder geval deels toonbaar te laten zijn: hij of zij wordt dan zó opgebaard dat bijvoorbeeld het haar of de hand(en) zichtbaar is/zijn. Is ook dát niet mogelijk, dan is alleen het zien van de kist het visuele ‘bewijs’ dat iemand is overleden.

Hulp bij rouwverwerking

Achterblijvers na een zelfmoord staan niet alleen. Jaarlijks plegen zo’n 1600 Nederlanders zelfmoord, waarbij ieder van hen gemiddeld 4 tot 6 mensen achterlaat. Dit betekent dat ongeveer 8000 mensen per jaar te maken krijgen met een verlies door zelfdoding. Professionele hulp, maar zeker ook contact met lotgenoten, kunnen hen helpen om het rouwproces op een goede manier te doorlopen. Rouwverwerking na zelfdoding gaat immers ‘makkelijker’ wanneer iemand je begrijpt en steunt.

Meer informatie en tips?

Er zijn ook diverse boeken die kunnen bijdragen: kijk hier

Bekijk boeken >

38 gedachten over “Rouwverwerking na zelfdoding

  1. hermine

    Mijn vraag is waarom hier het woord zelfmoord wordt ?
    Wat heeft het `uit het leven stappen” te maken met moord?
    Ben je nog wel jezelf als je tot deze wanhoopsdaad overgaat?
    Als achterblijvende moeder snijdt dit woord door mijn gewonde hart. Zijn er nog meer achterblijvende met
    dit gevoel?

    1. Irene

      hoi
      Ja, ik zeg zelf “ze heeft haar van de leven beroofd”
      Het is pas gebeurd, 19 jaar dus zit er vol vragen en waarom.
      Zelf sluit ik me af en vind het moeilijk om onder de mensen te zijn.
      Soms met boodschap doen is het net of mensen naar me kijken!
      voel me schuldig, onmacht, boos, verdriet.
      het is zooo moeilijk……..

    2. Anna maria

      Mijn dochter Ramona 25 is 6dec 2016 is uit haar leven gestapt zelf omschrijft ze t in haar afscheid ‘naar een gelukkiger paradijs ‘ weet me gewoon geen raad meer 😟😟😟😢😢😢😢😢😭😭😭😭😭😭😭

    3. Jen

      Hallo
      Ook ik ga door deze hel
      Mijn moeder heeft na dat ik het contact met haar verbroken had binnen 14 dagen een einde aan haar leven gemaakt.
      Het schuldgevoel is immens
      Tot de woorden van andere dat de verkeerde de pillen heeft ingenomen

      Het is nu 18 maanden geleden en er mee dealen/ omgaan/ leven/ doorgaan, etc. Is niet in woorden uit te drukken

      1. Dolfijn

        Begrijp het zo zo goed! Mijn moeder heeft t ook gedaan nadat ik contact had verbroken omdat ik er niet meer tegen kon (ze heeft nml meerdere pogingen gedaan) het is nu 1,5 jaar geleden en heb het gevoel dat niemand mijn verdriet, schuldgevoel etc begrijpt. En dat geeft me eenzaam gevoel van binnen. Ik zit met zoveel vragen nog….Voel me schuldig dat ik haar voor mijn gevoel in steek heb gelaten maar ik kon niet anders en moest voor mezelf kiezen

  2. Dirk

    Onze zoon heeft in februari 2016 na jarenlange depressie besloten uit het leven te stappen. Hij hield veel van zijn ouders en hij wist ook dat zijn ouders veel van hem hielden. Toch ging hij. Wij weten dat hij nu rust heeft. Maar nu hebben wij groot verdriet en zijn gemis is enorm. Het is nu puur overleven. Ik heb professionele hulp want anders, denk ik, red ik het niet. Ikzelf praat ook niet over zelfmoord. Ik zeg altijd mijn zoon is uit het leven gestapt hij kon niet meer.

  3. gina

    Mijn Allerliefste nicht waarmee ik ben opgegroeid is 1,5 jaar geleden uit het leven gestapt. Ze was een zus voor mij en het gemis wordt steeds groter. Ik was toen 15 niet echt een gemakkelijke leefdtijd dus.Ik ben heel slecht in het uiten van mijn gevoelens, hett wordt allemaal opgekropt.
    Ik kan niet meer, ben kapot. de pijn en het gemis wordt alleen erger .

  4. Anny

    Mijn zoon van 25 jaren oud is uit dit leven gestapt. Het kwam voor mij heel onverwacht. Wij praatten altijd veel over zaken die ons bezig hielden. Ik wist veel van mijn allerliefste zoon, maar ik wist niet dat hij hierover nadacht, laat staan ook nog durfde uit te voeren. De gedachte verscheurt mij en kan de waarheid niet handelen.

    1. Lonneke

      Beste Anny,

      Mijn broer is ook uit het leven gestapt….
      Naast dat het mijn broer was/is, is het mijn aller beste maatje. We zeiden echt álles tegen elkaar. Om dat te kunnen doen spraken we elkaar elke dag minimaal twee keer…
      Dit had ik dan ook tótaal niet zien aankomen. Wat jij ook schrijft: en dan nog durven ook…. Ik kan het totaal niet bevatten. Het is morgen één jaar geleden en ben er mega kapot van. Ik heb het gevoel er alleen voor te staan hetgeen wat me heel verdrietig maakt. Er zullen vast mensen zijn die aan me denken. Ik weet dat het zo is maar toch voel ik me zo alleen.

      Alsof ik het lieg is mijn moeder 5 jaar geleden uit het leven gestapt. Ik was erbij en heb haar aangetroffen.
      Ook met mijn lieve mama had ik een geweldig contact.

      De angst die ik heb dat al mijn dierbaren mij verlaten/hun iets overkomt is heel groot.

      Dit mailtje is eigenlijk de eerste keer dat ik contact zoek/iets van mezelf laat horen naar wie dan ook. Het lijkt me zo moeilijk om een afspraak met een therapeut (of wat dan ook) te maken en dan op uur en tijd er over te praten…. Voelt (nog) niet echt ok.

      Zucht, ik voel me zo alleen…. Alsof niemand mijn verdriet kent (wat waarschijnlijk ook zo is).
      Uiteraard zie ik ook voldoende dingen die het leven heel mooi maken maar voor mij zal het nooit meer hetzelfde zijn.

      1. Marjan

        lonneke, ik lees dit omdat ik op deze site terecht kom ivm situatie in m’n omgeving.
        Knap dat je het hier zo verwoord. Ik zie hier geen reacties op je bericht. Hier ook veel mensen met diep eigen verdriet. Hopelijk zoek je hulp bij familie/vrienden/lotgenoten of evt via huisarts/maatsch werker. Je wil niet weten hoeveel mensen dat gewoon ff nodig hebben. En dit is een situatie waarbij je extra ondersteuning denk ik goed kan gebruiken.
        Veel sterkte

      2. René

        Eenzaamheid, ellendige alles omvattende eenzaamheid. Lieve Lonneke, het gevoel dat niemand je verdriet kent, is mij niet onbekend.
        Jouw woorden lijken op mijn gedachtes.
        Ook ik deel mijn verhaal niet.
        Ik voel me een vreemde in mijn eigen leven, verhaal en in mijn omgeving.

        Ik geloof dat ik jouw gevoel deel.
        Het ken.
        En het spijt me dat je voor deze intens verdrietige uitdaging staat.
        De pijn is ondragelijk.
        En toch gaan we verder.

        Ik leef met je mee.

        Liefs René

  5. Ester

    Ik wou dat ik jullie allemaal een beetje kon troosten. Helaas weet ik uit ervaring dat niets helpt. Mijn broer stapte ook uit het leven. Het ongeloof blijft… het piekeren,
    Wat als… het verdriet als ik een foto zie…
    dit had niet mogen gebeuren.

    1. Jolande

      Alles wat ik hierboven lees is zo herkenbaar. Mijn broer beëindigde 3 december 2016 zijn leven.
      Ik voel en weet dat hij nu de rust heeft die hij al jaren zocht en nergens vond. Maar toch is het enorm zwaar en houdt zijn dood en mijn vragen( als, had ik wanneer enz.) me dagelijks bezig. Ik voel me erg moe en mijn hele energie balans is sinds zijn dood veranderd. Ik leef door en denk dagelijks aan hem.
      Eigenlijk is hij voortdurend in mijn gedachten. dat zal altijd zo blijven.
      Het leven is veel zwaarder geworden dan het was.
      Voor hem was het leven intens zwaar en moeilijk. Nu is het voor de achterblijvers intens zwaar en moeilijk geworden. Voor jullie allemaal, heel veel sterkte in het proces waarin je zit.

  6. Joke

    Mijn zoon (32) stapte in februari uit het leven. Achteraf waren er de signalen. Nu het gemis, verdriet en het schuldgevoel.
    Dagelijks vraag ik mij af; hoe kom ik hier doorheen. Wat heb ik nodig om hier doorheen te komen. Iemand zij laatst, je zou eigenlijk een soort buddy moeten hebben. Iemand met wie je je gaat lopen in het bos of op het strand (met of zonder de hond). samen een kop koffie drinken. zo af en toe of regelmatig, net wat je nodig hebt. Je hoeft niet te praten. gewoon er zijn. Even het gevoel van begrip en rust. Zo iemand zou een lotgenoot kunnen zijn.
    Bij een lotgenoot heb je niet zo veel woorden nodig. denk ik.
    Ik zou het fijn vinden.

    1. Trix

      Hoi Joke,

      Mijn dochter Eefje, 31 jr, is vorig jaar 19 september uit het leven gestapt.
      Mensen vinden dat het verlies na een jaar een plekje moet krijgen. Het tegendeel is waar: haar 1e sterfdag kwam als een mokerhamer binnen. Beseffen dat ze nooit meer hier zal binnenwandelen….
      Blijft moeilijk!
      Veel sterkte!
      Lieve groet Trix

      1. Joke

        Dankjewel Trix.

        Het moeilijkste vindt ik dat ik zelf de mensen om mij heen moet helpen herinneren of uitleggen dat mijn wereld veranderd is. Dat mijn wereld niet net zo verder gaat als dat van hun.
        Het is zo moeilijk om de balans te vinden van dit “dubbele” leven.

        Groetjes Joke

  7. Fabienne

    Ik zelf heb het niet meegemaakt en hoop ook dat dit ons nooit gaat overkomen…
    Maar mijn vriendin haar oudste zoon is op 21/12/2016 uit het leven gestapt…
    Verschrikkelijk,ze is er kapot,gebroken van…
    Vol met vragen en schuldgevoel…
    Ik wil haar hier doorhelpen,doorsleuren…
    Ik wil er voor haar zijn…
    Zelf heb ik in oktober mijn 1ste kleinkindje verloren,was nog niet geboren(miskraam)maar al zo graag gezien…
    Dus ik weet een klein beetje hoe het aanvoelt om iemand dierbaar te verliezen…
    Dus ik ga mijn uiterste best doen mijn vriendin bij te staan…al is het soms moeilijk om dit op de juiste manier te doen…maar ik hou vol
    Voor ieder van jullie veel sterkte!!!

  8. Hendrik

    De vriendin van mijn zoon is gisteren op 17-jarige leeftijd uit het leven gestapt. We zagen het totaal niet aankomen. Het was waarschijnlijk een daad in een opwelling. Hebben geen brief aangetroffen. We zijn zo intens verdrietig, zo ontroostbaar. Heb nog nooit iemand zo verdrietig gezien als mijn zoon. Het breekt mijn hard. Hij trof haar zelf aan en ik ben bang dat hij dat beeld nooit meer kwijtraakt. Heb zo’n behoefte aan woorden of gedachten waarmee ik hem kan helpen, maar ik ben zo ontzettend bang dat die er niet zijn.

    1. Willy

      Beste Hendrik,
      Ik lees je bericht en zie dat er nog niemand gereageerd heeft.
      Je spreekt je behoefte aan woorden en gedachten uit. Woorden en gedachten waarmee je je zoon kunt helpen. Die woorden zijn er, Hendrik. Kun je uitspreken naar je zoon en jezelf dat je nu die woorden niet hebt? Ik had het meest aan een oom die zei; ‘Ik heb er geen woorden voor.’ Daarmee heeft hij geen woorden en hulp geforceerd. Hij creëerde daarmee ruimte. Dat was oprecht. En dat voelde op dat moment zo goed en waar.
      Veel sterkte en een lieve groet,
      Willy

    2. lena

      hendrik
      hier zijn geen woorden voor die je zult vinden……
      wat op deze leeftijd fijn is,weet ik uit ervaring mijn zoon was 18 toen het gebeurde….
      je zoon zich zelf laten zijn, herinneringen ophalen ,over zijn liefde heel veel praten over helemaal niks en als het uit komt over zwaardere dingen.
      hij moet zich niet schuldig voelen dat is belangrijk.
      een opwelling is het, het komt bij jongeren tot 23 jaar voor door een nog niet ontwikkelde oorzaak gevolg (medogen)waarneming in de voorste hersenhelft.Ze worden letterlijk ziek en willen van dat gevoel af.
      met desastreuse gevolgen…..
      helaas spreek ik uit ervaring:
      in 2013 verloren wij onze 17 jarige gezonde vrolijke,muzicale en sportieve zoon en broer Koen.
      Vertrokken in zijn eentje na een feestje nooit meer terug gekomen.
      geen signalen vooraf,geen tekenen van afscheid…
      out of the blue

      en dan moet je verder met een stuk uit je hart en de liefde en zon uit je leven.
      een gevecht
      soms wat lichter soms loodzwaar maar nooit meer het zelfde.
      kleine dingen worden onbelangrijk.
      grote dingen daar draait het om;vertrouwen,liefde,normen en waarde

      de wereld draait door en de jouwe staat stil.
      de omgeving is vaak kei hard en heeft het maar over het bekende plaatje vinden.

      nou ik kan je 1 ding beloven dat is er niet.

      het verdriet wordt zachter maar het gemis steeds groter.

      sterkte en kracht voor je zoon en je gezin

  9. Hester

    4 weken geleden heeft mijn vader op humane wijze een einde aan zijn leven gemaakt. Exact 6 maanden na het overlijden van mijn moeder. Natuurlijk was hij Parkinson en natuurlijk was hij voor het eerst in zijn leven alleen maar hij reed nog auto, kon zelf zijn boodschappen doen. Hij had lieve vrienden, geweldige buren en was ik bijna elke dag bij hem of belde met hem , ondanks dat ik moet werken en een scheiding te verwerken heb. Ik deed wat ik kon, was weleens boos op hem omdat hij de waarde van het leven niet meer zag, zichzelf egoistisch noemde en zich een last voor ons voelde. Hij claimde mij en anderen maar toch is er dat verdomde schuldgevoel dat ik meer had moeten doen. Zijn omgeving is vol begrip over zijn daad waardoor er weinig begrip is voor mijn machteloze verdriet…..

    1. GijsB

      Hoi,

      Gecondoleerd met uw/jullie verlies, ik kan me volledig voorstellen dat zo’n verlies je mentaal & fysiek uitput. En ben het helemaal met jullie eens wat betreft zelf’moord’. Maar ik moet het volgende toch even kwijt. Ik ben zelf een jongen van 23 die (vanaf de buitenkant) alles op een rijtje heeft, goed uiterlijk, hbo student, veel vrienden.. Maar ondertussen ook ongelukkig en erg depressief. Het is dan ook mijn schuldgevoel jegens mijn moeder en oma, dat mij er 2x van weerhouden heeft om mijzelf van het leven te beroven. Dus in plaats van mezelf ‘gelukkig’ te maken, maak ik het mijn naasten naar hun zin.
      Nu mijn vraag: wat vind jij belangrijker? Dat jij omringd bent door jouw (ongelukkige)kinderen/naasten of dat zij zelf van het lijden af zijn en eindelijk rust hebben?
      Hoe dan ook, heel veel sterkte!

      1. Redactie

        Beste Gijs,

        Wat erg dat je je zo ongelukkig en depressief voelt dat je jezelf het liefst van het leven zou beroven. Mensen die depressief zijn zijn vaak van binnen enorm eenzaam, ook al hebben ze veel vrienden en laten ze naar de buitenwereld toe niets merken van hun gevoelens. Als er niemand is met wie je je ware gevoelens kunt delen, kan je altijd bellen naar 0900-0113. Dit telefoonnummer is dag en nacht bereikbaar en je kan desgewenst anoniem blijven. Bij dit telefoonnummer hoort ook een website: http://www.113.nl. Ik hoop dat je contact opneemt met hen en/of met je huisarts, want rondlopen met zelfmoordgedachten is echt heel zwaar. Denk niet dat je situatie uitzichtloos is: vaak hoor je dat mensen bij wie hun zelfmoordpoging niet gelukt is, achteraf blij zijn dat ze nog leven. Ik wens je heel veel sterkte.

  10. Dilara

    Mijn liefde/ vriend/soulmate heeft op 18januari 2017 zich van het leven beroofd. Jarenlang heeft hij gestreden tegen een naar gevoel. Hij was jarenlang depressief. Ik was op vakantie met mijn kindjes uit een vorige relatie. Hij heeft het een dag van tevoren gedaan voordat ik terug kwam. Mijn leven staat stil en kan er niet mee dealen. Nog nooit heb ik zoveel liefde gevoeld. De gedachtes om op de plek te gaan liggen waar hij het gedaan heeft laten mij niet los. Ik kan niet verder zonder hem. 4,5 jaar lang heb ik hem willen helpen..Ik wilde dealen met zijn donkere kant . Ik hield mij vast aan zijn mooie kant waardoor dat mij energie gaf. Ik ben zo bang om mezelf te verliezen. Ik mis hem zoooo erg.😢😢

    1. Moon

      Hi Dilara,

      Ik kan goed begrijpen dat je het erg zwaar hebt. Misschien kan het je helpen om professionele hulp te zoeken? Heel veel sterkte!

    2. Riekske

      Hoi dilara

      Ik weet wat je doormaakt mijn man, mijn maatje heeft op 20 januari 2017 een einde aan zijn leven gemaakt. Ik had dit niet zien aankomen hij was wel in behandeling maar dit had ik nooit verwacht. Het is ontzettend zwaar om door te gaan ik vind het vreselijk alleen…ik wens je heel veel sterkte. Weet niet of het iets voor je is ik heb professionele hulp en ik kan je wel zeggen dat ik hier dankbaar voor ben ik heb het echt nodig.

      Riekske

  11. Linda

    Graag zou ik naar een lotgenoten groep willen in omgeving breda. Mijn moeder is uit het leven gestapt 17-11-2015 weet iemand er een in de buurt van breda of hoe ik hierna kan zoeken? Wil graag face to face praten met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt.

    1. lena

      ja dat kan INDIGO van het GGZ in Breda hier ben ik zelf ook geweest, na het verlies van mijn zoon.
      het is zwaar maar ook fijn onder elkaar te zijn, dat samen voelen waar een ander zo moelijk ben kan.
      het zijn lotgenotengroepen van rond de 10 nabestaande van zelfdoding.

  12. Joeri

    Mijn moeder is op 25/11/2016 uit het leven gestapt omdat haar man / geliefde 3 jaar overleden is aan de gevolgen van slokdarmkanker . Voor haar was de tijd gekomen om terug naar haar geliefde te gaan . Ik ben enig kind en blijf dus helemaal alléén achter . Ook ik zag het niet aankomen , volgens mij doen ze er alles aan om het niet te laten opvallen en is het inderdaad heel inpulsief . Ik heb het er ook heel moeilijk mee maar probeer positief te blijven en vooruit te kijken in het leven . Ik heb contact gezocht met proffesionele hulp en dat helpt ook wel . Veel sterkte en hou de moed erin !

  13. Ann

    beste,
    ik heb zelf jarenlang met de gedachte van zelfdoding rondgelopen, en er is in al die jaren maar 1 persoon geweest, die na erg erg lange tijd tegen mij gezegd heeft: ik begrijp jou nu, en hoeveel verdriet ik hier ook bij heb, je mag van mij gaan. Die uitspraak heeft voor mij zoveel waarde gehad.
    Altijd als ik ministers of andere beleidsmensen hoor spreken over zelfmoordpreventie, dan vind ik dat zo vol onbegrip tegenover zij die ons verlaten hebben. Ik hoop dat mensen kunnen evolueren naar meer begrip voor en na het overlijden, en ik hoop dat dit ook het verdriet helpt dragen.
    Mvg Ann

  14. Zusje

    Vorige week heeft mijn zus ervoor gekozen om haar leven te beeindigen..ze was depressief,ongelukkig en vond dit leven te zwaar.
    Ik kan boos op haar zijn en vinden dat dit een egoistische daad was, zij heeft haar rust, maar wij moeten hier mee leren leven..
    Ik ben egoistisch als ik van haar zou verlangen om vol te houden, terwijl ik weet hoe moeilijk zij dit leven vond en hoelang zij al ongelukkig was..
    Ik ben verdrietig omdat ik nog met haar had willen praten, haar vertellen dat ik wel van haar hou, op mijn eigen manier.Haar vertellen dat ze geen last voor ons was, maar dat de situatie lastig was.
    Ik ben haar dankbaar voor alle herinneringen, de mooie en de lastige, die ik altijd met mij mee zal dragen.
    Ik ben gelukkig met de tijd die ik met haar had..
    Zusje

    1. Ilse

      Mijn liefste broertje (28) koos op 22-4-17 ook voor zijn vrijheid. Jouw gevoelens herken ik zo. Een mix van boosheid, anderzijds trots. Hij koos voor zichzelf, had hij dan moeten blijven voor mij..? Dat zou niet oké zijn. Maar de leegte en het verdriet zijn zo verschrikkelijk.
      Ik merk dat ik de eerste weken na zijn overlijden ‘makkelijker’ vond dan nu. Mijn eindeloze zorgen maakten plaats voor rust. Helaas wordt het definitieve van nooit meer nu steeds meer voelbaar.

      Hoe gaat het nu met jou?

      X van een andere zus

      1. Zusje

        Lieve andere zus,
        Afgelopen donderdag, 31 augustus, hebben we de verjaardag van mijn zus gevierd. Haar eerste verjaardag na haar overlijden. Het was een mooie dag met een lach en een traan..
        Op de meeste dagen overheerst het ongeloof nog het meest, terwijl andere dagen pijnlijk confronterend zijn..
        Blijven relativeren werkt voor mij het best, stoppen met vragen stellen wat als en als ik…
        Ondanks de last die wij moeten dragen, wil ik het positieve blijven zien. De kracht die ik haal uit de band met mijn naasten, de band die nog sterker is geworden door alles wat we samen hebben meegemaakt. Het genieten van niet alleen de grote dingen in het leven,maar vooral ook van de kleine dingen in het leven. Tijd vrijmaken voor de dierbaarste mensen om me heen… herinneringen maken in plaats van op te gaan in de drukte van alledag.
        Ik zeg niet dat het me makkelijk afgaat,het verdriet is wel degelijk aanwezig en dat zal er altijd zijn, maar ik ben me er wel van bewust. Mijn zus had genoeg van het leven, terwijl ik genoeg heb om voor te leven. Mijn leven gaat dan ook verder en ik wil het geluk blijven zien, ik weet zeker dat mijn zus dat ook voor mij zou willen..

        Ik wens jou en iedereen die een verlies moet verwerken alle sterkte toe en de kracht die je nodig heb om door te gaan…

        Zusje

        1. Kiri

          Lieve zusje,

          Na je bericht te lezen viel me vooral op dart onze zussen en onze gevoelens jegens heb gelijklopend zijn. Mijn zus koos ervoor om hier te stoppen op 21-4-17. Mijn gevoelens zijn volledig zoals jij ze verwoord. Ik mis haar en wou nog zoveel met haar doen, maar ik begrijp haar ook wel. Ze heeft de rust die ze wou omdat ze niet meer wou leven. Ik wil wel leven en ze leeft verder in mij. Maar het doet zo pijn hè! 25juli zijn we ook allen samen gekomen voor haar verjaardag en het was warm maar ook raar, stil, anders,… Mijn lieve zus, ik ben haar ook zo dankbaar om alle liefde en vreugde die ze me bracht. Jij ook sterkte!

  15. Vera

    Mijn dochter stapte drie maanden geleden uit het leven. Ze was een heel vrolijke vrouw van bijna 50 jaar. Ik heb het niet zien aankomen maar wist wel dat er problemen waren. Ik voel mij zó schuldig omdat ik haar, niet heb kunnen helpen. Hoe ik verder moet weet ik niet en de antwoorden op mijn vragen blijven onbeantwoord. Waarom ? Hoe? Wat nu? Ik mis haar enorm. Soms respecteer ik haar beslissing en soms ben ik heel boos om datgene wat ze ons heeft aangedaan. Ons leven is getekend. Wat nu? Ik beeld mij voortdurend in hoe zij die bewuste avond , zo heel alleen, heeft beleefd. Die gedachte maakt mij ” zot”. Het was geen bevlieging maar heel doordacht. Dat maakt het nog extra moeilijker. Ik wil haar terug bij mij, haar vasthouden, haar knuffelen, haar vertellen hoe graag ik haar zie…. Verdomme toch!

  16. Petra

    Mijn man, reeds 27 jaar samen, waarvan 21 getrouwd (ik ben er 43), mijn eerste lief, mijn enig lief, heeft mijn kinderen en mij verlaten op 21 april (hij is pas gestorven op 4 mei) De reden heeft hij mee, begrijpen zullen we nooit. Ik trof hem aan, samen met mijn zoon van 17 reanimeerden we hem tot de MUG er was (MUG gebeld door mijn jongste van 12). Pijn ligt volgens mij aan de oorzaak (waardoor hij niet sliep). Anders had hij alles, maar alles was blijkbaar niet genoeg! Voor iedereen, ook voor zijn vrienden en mijn schoonfamilie, een donderslag bij heldere hemel. Geen woord tegen niemand, geen brief, geen signalen, NIETS NIETS NIETS.

  17. Sonja

    ik begrijp jullie allemaal. Mijn zoon is op 16/05/2017 uit het leven gestapt. Vanaf dan is mijn leven ook gestopt. Ik heb nog twee kinderen en 4 kleinkinderen maar het gelach zit achter een masker. Ik ben bang dat ik de feestdagen niet zal kunnen doorstaan. Ik moet nochtans tegenover mijn andere kinderen. Ik leef niet maar wordt geleefd. Mijn leven staat stil bij die trein

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *