Rouwverwerking na een plotseling overlijden

Wanneer een dierbare zeer onverwachts overlijdt, kan het rouwproces gecompliceerd verlopen. Het is immers moeilijk om te bevatten dat iemand van het ene op het moment voor altijd weg is. Je hebt geen afscheid kunnen nemen, niet datgene kunnen zeggen wat nog gezegd moest worden, al was het maar een simpel “ik hou van jou”. In één klap is alles anders en moet je de rest van je leven verder zonder diegene van wie je zoveel houdt. Rouwverwerking na een plotseling overlijden verloopt dan ook vaak heel gecompliceerd. Juist door het plotselinge aspect van het verlies kan het rouwproces soms langer duren. 

We zeggen expres niet “langer dan normaal”, want er staat geen tijdsbestek voor rouw. Ook de manier waarop iemand rouwt, is vaak sterk persoonsgebonden, hoewel er wel globale fases in het rouwproces zijn aan te wijzen. Wanneer iemand plotseling overlijdt, kan de eerste fase (ontkenning) soms lang aanhouden: je hebt het gevoel dat het allemaal een boze droom is, en kan niet bevatten dat de overledene echt weg is en nooit meer terugkomt. Ook schuldgevoel kan erg overheersend aanwezig zijn, vooral als je al een tijdje minder contact met of aandacht voor de overledene had dan je zou willen. Iedereen heeft het immers druk-druk-druk en neemt zich voor om ‘binnenkort’ toch echt weer eens tijd vrij te maken voor een bezoekje of een belletje, maar wat als ‘binnenkort’ ineens nooit meer komt? Of als jij en de overledene met ruzie uit elkaar zijn gegaan?

Gevoelens een plaatsje geven

“Had ik maar”s of “was ik maar”s kunnen, zeker bij een plotselinge dood, erg overheersend zijn. Soms zelfs zó erg, dat mensen vastlopen in hun rouwproces en deskundige begeleiding nodig hebben om verder te kunnen met hun leven. Dit is niet raar of zwak, net zomin als dat het raar of harteloos is wanneer iemand wél de draad weer oppakt. Iedereen verwerkt een verlies immers op zijn of haar eigen manier en in een eigen tempo.

Meer informatie en tips?

Er zijn ook diverse boeken die kunnen bijdragen: kijk hier

Bekijk boeken >

63 gedachten over “Rouwverwerking na een plotseling overlijden

  1. v Oosterhout-Verschuuren

    Mijn man is door een hartstilstand overleden op 22-11-14. Hij viel dood op mijn voeten. Hij mankeerde niks en dan dit. Toch ben ik blij dat het zo gegaan is. Hij zei altijd, ik hoop dat ik ineens weg ben en niet zoals mijn ouders overlijden na een ziekbed met kanker. Zijn wens is in vervulling gegaan. Na zijn overlijden ben ik begonnen met verschillende portretten van hem te tekenen en te schilderen, ook geboetseerd en in brons laten gieten. Nu ben ik bezig met hem te schilderen als de jongen waar ik kennis aan kreeg ,dat doet mij heel goed. Ik moet verder zonder hem maar hij is nog steeds aanwezig in de weken van hem. Daarbij zou ik in contact willen komen met mensen die rouwen via de kunst.

    1. Paul

      Ik schilder ook veel ,en heb inspiratie van mijn dochter, die op 24 jarige leeftijd overleed. Op 1 schilderij schreef ik: ‘een traan is een kus van een engel’
      Daarbij zing ik ook veel. De emotie is een hulp bij mijn verwerking.

  2. yasmin

    Mijn vader is net een week geleden overleden zo plots… Ik weet niet wat ik voel ..ik loop er maar.wat raar bij.
    Ik heb gehuild veel gehuild .. Als ze vragen hoe het gaat zeg ik ik weet het niet?
    Heb vandaag een goede dag gehad kan dat? Mocht ik lachen?

    1. Lynn

      Allereerst gecondoleerd met t verlies van je vader. Mijn vader is in januari plotseling overleden. Hij is 61 geworden. Ik herken het gevoel…en nu we 5 maanden verder zijn is mijn dagelijks verdriet nog erg heftig. Veel sterkte gewenst!

      1. Marjan

        Mijn vader is ook plotseling overleden en zijn nu 5 maanden verder en heb gevoel dat t verdriet nu pas echt eruit komt…veel huil momenten

        1. Martine

          Mijn vader is in april 2015 plotseling overleden, op 56-jarige leeftijd. Ik had een heel sterke en goede band met hem. Ik heb het gevoel alsof dit jaar “moeilijker” is dan het eerste jaar. Ik ga door met alles en heb daar ook vreugde in, maar ik mis mijn pap enorm. Soms heb ik zelfs het gevoel alsof dat gemis niet voor te stellen is. Maar ook dat verdriet laat ik doe. Ik denk dat het heel belangrijk is dat je accepteert dat je je gewoon regelmatig niet goed voelt door het grote gemis.

  3. sylvia bosma

    mijn vader is op 22 februari jl overleden. 3 weken daarvoor hoorden we dat hij longkanker had. Hij is aan een hartstilstand overleden. Zomaar, boem. Dankbaar dat hij geen lijdensweg heeft gehad, maar zo moeilijk te bevatten dat hij van de aarde is geveegd. Een man die tot kort halve marathons liep, op 75-jarige leeftijd. Nu begint het besef eigenlijk pas dat hij echt niet meer terug komt.
    Lachen mag, plezier maken mag. Geniet van die mooie momenten. En laat je tranen toe, stop ze niet weg.

  4. Henry

    Mijn vrouw is op 28 april 2016 plotseling overleden aan hartfalen. Haar hart was niet in een goede conditie, ze had in het najaar nog cardiologische onderzoeken gehad, maar dit kwam toch volslagen onverwacht. ’s Ochtends geef ik haar nog een zoen voordat ik naar mijm werk ging, en toen ik aan het eind van de middag thuis kwam vond ik haar dood op de bank in haar ochtendjas. Ze was opzij gezakt en haar zijkant van het hoofd was al helemaal blauw. Het was te ongelofelijk om er echt van te kunnen schrikken, het was alsof de hele situatie een film was. Toen de huisarts kwam vroeg ik hem: “Wat is er met haar aan de hand?” En toen zei hij: “Ze is overduidelijk overleden”.
    Inmiddels ben ik bijna 2 weken verder, de crematie is geweest en ik ben in een leeg huis met allemaal spullen, foto’s en herinneringen aan haar. Het is nog altijd zo onwerkelijk. 100 kaarten met oprechte deelneming heb ik gekregen, en soms vraag ik me echt af waarom. Aan het eind van de dag van de crematie kreeg ik opeens de gedachte: “de huisarts zal zich toch niet hebben vergist? Dan is die crematie een verschrikkelijke fout geweest die niet mer is terug te draaien”.
    De hele wereld is hetzelfde, en de hele wereld is anders. Ik ben beneiuwd hoe ik het voor elkaar ga krijgen om op een gegeven moment weer aan het werk te gaan. Tot nu toe wil ik alleen maar aan haar denken en over alles praten.

    1. Carla

      15-04-2014 is mijn man plotseling overleden aan een aneurysma in zijn hoofd nu 2 jaar later vind ik het nog steeds heel zwaar zo maar vertrokken uit mijn ,ons leven! Maar eerlijk is eerlijk ik voel me sterker worden maar het gemis blijft!
      Ik wens je heel veel sterkte !
      Hartelijke groet,
      Carla

    2. Liesje

      Vreselijk zo onverwacht heel veel sterkte. Mijn moeder is 4 mnd geleden ook onverwacht overleden. Ging voor een longontsteking naar het zh maar na een paar dagen hoorden we dat het 2 kanten op kon gaan. 2,5 dag later is ze overleden aan hartfalen. We wisten echt niet dat ze hartklachten had dus ik kon het niet bevatten nog steeds niet. Wat een gemis. Ook ik denk de hele dag bijna aan haar blijf er soms teveel in hangen dan maar dingen doen afleiding zoeken. Veel van me afschrijven. Gesprekken met maatschappelijk werk helpen ook. Maar blijft moeilijk..

    3. Mieke

      Dag Henry, ik lees net jouw reactie van vorig jaar. Ben je er inmiddels toch al een beetje overgekomen? Dat vraag ik me echt af. En ik hoop het ook wel voor jou.
      Mijn man Frank (54) is 2 maanden geleden omgekomen in een ongeluk. Hij bracht me naar het treinstation om kwart na 7 om gaan te werken en en kwartier later was hij dood. Waarschijnlijk hartfalen.We waren 25 jaren samen. Hij was (en is) de liefde van mijn leven maar we gingen met ruzie uit elkaar. En nu net dat geeft mij nu nog een extra onbeschrijfelijk rot gevoel. Ik ben intussen bezig met een verhuis en het voelt letterlijk dat ik mijn leven aan het inpakken ben. Ik probeer wel alles netjes te regelen; iedereen vindt me heel erg moedig. Maar ik heb zo’n intens verdriet en vraag me af of dat ooit nog over gaat ?
      Groetjes, Mieke

  5. Ted

    Op 27 april 2016 is mijn echtgenote ’s avonds totaal onverwachts overleden. Ze viel in de keuken. Ik ben naar haar toe gerend en heb haar hoofd gepakt. Ik zag haar ogen rollen en ze stopte met ademen. Ik begreep al dat ze overleden was. 4 ambulancebroeders gaven het na 40 minuten op en condoleerden me. Ze is 61 jaar geworden, heeft nooit wat gemankeerd en was altijd gezond. We waren bijna 40 jaar getrouwd en hadden toevallig in februari j.l. onze testamenten nog laten opmaken.
    De uitvaartdienst was mooi, voor zover dat mooi kan zijn. Er waren 150 gasten. En dan komt leegte…..
    Eigenlijk weet ik het allemaal niet meer. Rationeel wel, maar ik heb last van heel veel verdriet en kan het niet accepteren. Ik voel me echt ontzettend verdrietig en kan geen kant op. Ook hebben wij geen kinderen, dus ik ben compleet op mezelf teruggeworpen en weet niet wat te doen.
    In mei waren onze verjaardagen en trouwdag, en ja, ook dat kon er nog wel bij.
    Voel me nu eenzaam, verdoofd, geamputeerd en bij na bijna 40 jaar mijn maatje kwijt.
    Op 9 juli is de ballonverstrooiing. Deze heeft ze verdiend. Ik maak alles voor haar af.
    Ik heb haar kist gesloten en haar naar de oven in het crematorium gebracht en ga maar door. Meer kon ik niet meer doen.
    Wat ik nog het allerergste vind is dat ik geen afscheid heb kunnen nemen, geen gedag heb kunnen zeggen en haar niet heb kunnen bedanken voor alle mooie jaren.
    Hoe verder? Ik weet het niet, maar suïcide is wel wat een plaats in mijn hoofd heeft. Eigenlijk is het voor mij wel goed geweest. Het spijt me, ik kan het niet positiever maken.

    1. Miranda

      Mijn opa is 12 juni jl overleden, hij was mijn vader soulmate, Mijn beste vriend. Hij was mijn alles. Het gevoel dat u met ons deelt ken ik. Gelukkig heb ik een zoontje van 1 waardoor ik wel moet. Maar ook ik loop wel eens met de gedachten, was het maar over. De stille kilte het zwarte gat, ik vind het verschrikkelijk. Ik ben pas 28 dus ik heb lang niet mee gemaakt wat u heeft mee gemaakt in die 40 jaar. Mijn opa had slokdarmkanker, ik zag hem achteruit gaan maar toch was het plotseling. 29 juni werd mijn zoon 1 en opa en ik gingen ervan uit dat hij nog een proost zou uitbrengen.

      Ik wens u alle sterkte toe.
      Liefs Miranda

    2. Ilma

      Op 18 augustus is mijn lieve man ook plotseling overleden. Hij was 62 jaar. Hij was bezig in de tuin, kwam naar binnen en riep nog of ik hem kon helpen. Daarna zakte hij door de knieën en is overleden. De ambulancebroeders hebben ook nog heel lang gereanimeerd, ook in het ziekenhuis, maar hij was overleden. Ik kan het nu na 6 weken ook nog steeds niet geloven. Ik heb nu alleen nog een graf waar ik vaak naar toe ga. Ik heb ook geen zin meer om verder te leven. Zo leeg, zo zinloos zonder mijn lief..

    3. C.

      Beste Ted,
      Mijn man is tijdens onze droomreis naar Patagonie op nieuwjaarsdag volkomen onverwacht uit het leven weggerukt door een aneurysma in zijn aorta. Het verdriet was rauw maar het gaat de scherpe kanten verliezen. Ik koester de mooie herinneringen en ga ondanks mijn verdriet verder met het leven. Dat is wat mijn mam zou wllen en dat geeft mij kracht en moed om door te gaan. Maar het valt me zwaar

    4. Michiel

      Op 6 november 2016 is ook mijn echtgenote na een ziekbed van 5 weken overleden aan alvleesklier kanker, ze mankeerde daarvoor nooit wat.
      Een vlotte mooie en heel lieve vrouw, waar ik al totaal 47 jaar mee samen was.
      Wij zouden ook in mei 43 jaar getrouwd zijn, en hebben ook geen kinderen.
      Ik voel uw verdriet erg aan, ik herken het volkomen.
      Ze was 62 jaar en pas gestopt met werken, en het grote genieten kon gaan beginnen. Maar dat gaat niet meer door. Ook mijn leven staat volkomen stil, je ziet nu het mooie weer weer begint, iedereen vrolijk fietsen en op het terras zitten. Terwijl ikzelf doelloos door de stad loop, om niet alleen thuis te zijn.
      Ook de eenzaamheid vind ik vreselijk.
      We deden altijd alles met zijn tweeen
      Bij mij komen ook vaak foute gedachten in mijn hoofd. Ik heb wel steun bij een psycholoog, maar dat zijn ook alleen maar woorden.
      Ik heb ook veel aan een paar goede vrienden, maar er vallen ook vrienden af.
      Daar was ik al voor gewaarschuwd.

      1. miek

        beste Michiel,

        Ik voel net dezelfde wat jij voelt; bij mij is het verlies nog iets recenter (24/1/2017). Ik ben jaloers als ik mensen in de tuin hoor lachen en plezier maken. Mijn man was ook maar 61 jaar en op brugpensioen; ik had nog 7 jaar werken voor de boeg dus veel kansen om te genieten zijn er niet geweest, al vroeg mijn man regelmatig om eens wat meer vrij te nemen op het werk. Nu voel ik me schuldig dat ik dit niet méér gedaan heb maar er is helaas geen weg terug. wij hebben wel kinderen maar het leven voelt even zinloos aan. ik herken het volledig. De tijd lijkt stil te staan en alle uren lijken dagen. En er is werk maar je hebt gewoon geen zin om aan iets te beginnen

    5. Esther

      Lieve Ted.

      Je bent in een achtbaan van regelzaken gekomen waardoor je geen tijd hebt gekregen om alles bewust qua gevoelens te doorlopen. Neem en gun jezelf de tijd om dit verlies een plek te geven. Iedereen doet dit op zijn eigen manier en er staat geen tijd voor. Het gemis zal altijd blijven…
      Ik begrijp goed dat het niet meer hoeft en dat het niet meer hetzelfde is of zal zijn zoals voor haar overlijden. Ik kan je ook niet zeggen hoe lang het duurt maar geef het de tijd en je zult zien dat het allemaal wat zachter wordt. Nooit hetzelfde maar zachter. Vanaf daar kun je hopelijk langzaam maar zeker weer de zon zien gaan schijnen. Ik hoop dat je hier iets aan hebt.
      Verder wens jou en iedereen veel sterkte met hun verlies.
      Liefs Esther

    6. Mitchel

      Beste Ted, Kijk niet te ver vooruit. Daar maak jij je zelf niet blijer mee. Kijk wat jij nu voor jouw vrouw gedaan hebt. Je hebt met alle liefde de crematie en alles wat erbij hoorde goed geregeld. Daar mag je trots op zijn. Ga er van uit dat jouw vrouw waar die ook is De duim op steekt en zal zeggen “Goed gedaan TED”. Je schrijft dat je thuis foto’s en andere spullen hebt die aan jouw vrouw doen denken. Laat alles staan zo als het erbij staat. Verdriet doet heel veel pijn. Door alles weg te doen in een keer daar zal je spijt van krijgen. Op 12 oktober 2017 is plotseling mijn vrouw overleden. ’s Morgens voor de operatie nog gepraat . Toen ging mijn vrouw Wilma nar de O.K. . De verpleegkundige of de arts zou mij bellen.
      Kreeg ’s Middags een bericht van uw vrouw is op de uitslaapkamer goed bij geweest Daarna is uw vrouw in coma geraakt. Ben er heen gegaan. De artsen vertelde dat als iemand in coma was. Artsen hebben een foto gemaakt van de hersenen. Bleek dat er links een ernstig hersen infarct was/is . Wij geven uw vrouw twee weken want het kan goed zijn dat uw vrouw er goed uitkomt. Wij hebben gepraat mocht er een complicatie bij komen Dan zal mijn vrouw een kastplantje worden. De neuzen van ons stonden naar de zelfde kant. Twee dagen later waren er foto’s gemaakt . Blijkt dat er aan de linkerkant opnieuw een bloeding/vocht vrij kwam en dat het een enorme druk geeft en geen houdbare situatie . Heb de goede keus gemaakt. Mijn vrouw heeft nog een paar uur geleefd. Wij hebben geen afscheid van elkaar genomen. Graag of liever Ted jouw vrouw is trots op jou. Als je aan DE VROUW VAN JOUW LIEFDE DENKT .Wees trouw aan haar pak voorzichtig heel voorzichtig je leven op . Ik weet het doet veel pijn. Veel sterkte TED

  6. Carla

    Dat moet je echt niet doen afscheid nemen van dit leven, ik heb dat ook weleens gedacht na het op veel te jonge leeftijd (66)overlijden van mijn man maar ik ben blij zoals het nu gaat het blijft zwaar maar ik geniet nu 2 jaar later ook weer , heb wel veel gepraat met lotgenoten en hulp gezocht bij een psycholoog,
    Wil je me mailen prima ik heb me rot gezocht na een site voor lotgenoten!
    Maak er een mooie uitstrooiing van mijn man heb ik uitgestrooid achter in de tuin dat was wist ik zijn wens, STERKTE!
    Hartelijke groet van Carla

    1. Ank

      de bovengenoemde gevoelens herken ik, loop hier ook mee rond! mijn man is ook uit mijn leven gerukt , net 65 jaar, 44 jaar getrouwd, en pats een hart stilstand, ik was even boven, kom beneden en weg! dit is nu 4 maanden geleden en in plaats van makkelijker word het steeds moeilijker heb ik het gevoel. Het hoeft allemaal niet meer, en dan ben ik weer boos op mezelf omdat ik zo reageer, heb lieve kinderen en kleinkinderen, en ik zie aan de reactie van Carla dat het inderdaad heel moeilijk is om dit een plaatsje te kunnen geven. voorlopig sta ik stil of nog erger gevoel dat ik achteruit rol. Het onwerkelijke, geen afscheid kunnen nemen is zo zwaar. ik weet nog letterlijk de woorden die we tegen elkaar gezegd hebben net voor het overlijden, niet wetende dat het de laatste woorden zouden zijn. Gelukkig was het een fijn gesprek, dat is dat is een klein houvast.

      1. Carla

        Dag Ank,
        ik hoop dat er genoeg mensen om je heen zijn om te praten, praten praten en nog eens praten je gevoel kwijt kunnen dat vond en vind ik nog steeds fijn al kan niemand echt voelen waar je doorheen moet wel diegene die ook iemand hebben verloren!,
        Maar plotselinge geen afscheid hebben kunnen nemen ik voel met je mee ik vind dat nog steeds moeilijk, ik weet het een ziekbed is ook zwaar maar plotseling……zoveel jaren samen ook 44 jaar ’n kus dag tot vanavond en dat was het je bent onzichtbaar geamputeerd zo voel ik dat!
        Sterkte wens ik je
        hartelijke groet van Carla

    2. Ted

      Hallo Carla.
      Uit je reactie begrijp ik dat je precies weet wat ik momenteel doormaak. Ik dank je voor je begrip en medeleven. Op 9 juli is de ballonverstrooiing geweest en dat was heel mooi. Ik heb Tineke de vrijheid gegeven die ze altijd had en meer dan heeft verdiend. Maar ja, de leegte die blijft en ik weet niet of ik daar verder mee wil. Je bent alleen met wat je ook doet. Wij hebben geen kinderen, dus ik ben volledig op mezelf teruggeworpen. Daarmee bedoel ik niet dat ik zielig ben of zo, integendeel. Maar hoe het verder moet weet ik werkelijk niet. Ik probeer nu alleen maar om te overleven. Tineke was in feite alles voor mij. Zelf zei ze altijd dat ze zich een prinsesje voelde. Zij werkte nog, ik niet meer, dus ik deed het huishouden zodat als ze na 4 dagen weekend had, ze dat ook werkelijk had. Ze hoefde dan ook werkelijk niets meer te doen. Op zondagen maakten we leuke ritjes en gingen dan ergens lunchen. Dat vond ze leuk. Wij hadden het goed met elkaar en dat benoemde Tineke ook. Op de zondag voor haar overlijden zei ze nog “wat hebben we het toch goed met elkaar”. En dat was zo. Ik ben meer dan 40 jaar blij met haar geweest en ze is het allerbeste wat mij kon overkomen. Maar nu………. eigenlijk hoeft het niet meer eigenlijk, maar dat wist je al. Groetjes.

      1. Carla

        Hallo Ted ,

        Ik was weer eens op de site aan het kijken en vroeg mij af hoe het met je gaat! Zwaar hé!
        ik ken je niet maar we weten wel van elkaar wat we doormaken en waar we doorheen moeten of willen om door te gaan en dat is heel hard werken ,het doet zó zeer en kost héél véél energie, ik ben al iets verder maar soms op de gekste momenten denk ik nog: is het echt zie ik je nooit meer!, geen afscheid kunnen nemen is zo anders dan een ziekbed ,zo wie zo is ieder gemis en afscheid verschillend maar dat plotselinge…… sterkte verder en wil je mailen! , ik beantwoord zeker je kunt elkaar daarin steunen ! Hartelijke en warme groet van Carla

  7. Marie

    Mijn mama is plots overleden op 2 april was dit. Ze was net met pensioen en net 3 weken verhuisd om dichter bij mij en haar kleinkind te kunnen wonen.plots tijdens haar eerste wandeling door de buurt is ze omver gereden..ik kan het echt nog niet vatten..ik ben nu op reis met mijn man en mijn zoon en mijn schoonouders..en EERLIJK,ik zou het liefst in mijn eigen huis willen treuren..het is al 3 maanden geleden..mijn schoonouders betalen hier ALLES,maar ik kan er echt niet van genieten..voel me zo ondankbaar..ik kan ook zo weinig verdragen..ik haat het zo hard,ik heb geen vader en voel me zo alleen..kent er iemand een lotgenotengroep in gent?

  8. Plien

    Mijn man is op 1-6-16 plotseling overleden op 55 jarige leeftijd aan hartfalen. Nooit klachten gehad of uitte zich daar niet over. Wij hadden allerlei 50 plus plannetjes. Hielden can fietsen en gingen regelmatig weekendjes weg. We hadden het heel goed samen. Nadat we uit eten waren geweest in het restaurant waar onze dochter werkt, zijn we fietzend naar huis gegaan. Thuisgekomen werd hij niet goed en een kwartier later blies hij zn laatste adem uit. Na 51 minuten reanimeren werd hij dood verklaard! Onbeschrijvelijk wat we moeten doormaken hier. En het wordt maar steeds erger. Ik voel me zwaar gestraft en wil soms ook niet meet verder!! Heel herkenbaar dus! Ik merk wel dat er vrienschappen ontstaan en verdwijnen maar ik grijp alkes met beide handen aan wat op mn pad komt. Meer om te overleven dan er zin in te hebben. Het liefst drink ik een fles winn leeg en verstop me in mn bed. Iedereen heel veel sterkte!

    1. lieve

      Mijn lieve partner is ook plots overleden,hij was 56 jaar oud. Op 1 september. Voelde zich enkele dagen niet goed. Gewoon wat koorts. En de nacht van 1 september is hij naast mij plots overleden. Heb nog proberen reanimeren maar het heeft niet mogen baten. De hulpdiensten zijn ook nog 45 minuten bezig geweest. Maar ik wist al dat hij overleden was toen ik het probeerde. Het is nu één zwart gat. We hadden nog zoveel plannen. En nu is er alleen maar leegte. Het wordt ook stil rondom mij. De eerste weken zie en hoor je veel mensen. Het is moeilijk om het gewone leven terug op te nemen. Het is inderdaad gewoon overleven.Het is alsof je alles terug moet aanleren. Er zit een groot gat in mijn hart. Het gemis is enorm. Weet soms niet hoe het verder moet. Sterkte aan iedereen.

      1. miek

        Ik kwam toevallig in contact met deze site. Mijn man is ook onverwacht overleden in het ziekenhuis, waar hij behandeld werd voor leverproblemen. Hij stond op de wachtlijst voor een levertransplantatie maar op maandagmorgen werd hij onwel en suf en niet meer aanspreekbaar. Blijkbaar had hij een septische shock gekregen, een algemene bloedvergiftiging die al zijn organen heeft stilgelegd en de volgende morgen was hij overleden, zonder nog bij bewustzijn geweest te zijn. Zondag vertrek je nog met een goed gevoel uit het ziekenhuis en de volgende middag krijg je de melding dat hij op intensieve zorgen ligt en de kans op overlijden reëel is; heel onwezenlijk allemaal. Het is nu acht weken verder en ik kan het nog niet bevatten; alle dagen die beelden van al die machines op intensieve en het besef dat hij er nooit meer zal zijn; hij was pas 61 jaar geworden. Alle uren lijken dagen en mijn leven lijkt momenteel zinloos zonder hem, ook al heb ik 4 prachtige kinderen en 5 kleinkinderen. niets boeit me nog

  9. ria

    ted
    gecondoleerd en sterkte
    jij zo onverwacht alleen. ik toch ook onverwacht alleen
    we wistenwel dat mijn ging sterven , maar niet zo snel[te snel] en ook dan geen afscheid
    maar wanneer neemt een mens afscheid? en hoe vaak zeg je dat je blij bent met de ander?
    nooit genoeg dus
    je gevoelens van niet meer willen leven deel ik volledig, ik heb mezelf de taak gegeven alles af te ronden en daarna hoeft t niet meer
    sterkte

  10. MJ

    Lieve mensen,

    Wat een herkenbare verhalen en gevoelens. ook in ons gezin, op 3 februari 2013 kregen wij het vreselijke bericht dat mijn liefste, en de vader van onze kinderen door een hartstilstand was getroffen. 56 jaar jong,ik was op weg naar Schiphol om hem op te halen na zijn reis ( dat was zijn werk) van 9 dagen. Waar je dan in terecht komt is onbeschrijfelijk en niet te bevatten. Maar zoals jullie allemaal, je moet door, regelen enz enz. Naar het buitenland identificeren, terughalen naar huis. Geen tijd om te denken en te voelen.
    Steeds heb ik gedacht ik red het wel, maar nu na drie jaar wordt het echt niet gemakkelijker. Ondanks alle mooie dingen en momenten, de 9 daagse rondreis die we als gezin hebben gemaakt om de as uit te strooien in Ierland , Het gemis en de eenzaamheid lijkt steeds groter te worden.
    Ook al heb ik ook wel eens de gedachten, van mij hoeft het niet meer, de wetenschap wat het verlies van hun vader met de kinderen heeft gedaan zal ik deze stap toch niet maken. Dat mag ik ze niet willens en wetens aandoen.
    Ik heb gelukkig hulp ingeroepen en dat houdt me meestal op de been. Ik wens jullie allemaal heel veel kracht toe. vertel je verhaal en zeg ook maar eens dat het niet goed met je gaat. zeker wel dat er iemand in je omgeving is die bij je durft te blijven en niets hoeft te zeggen, maar je woordeloos steun en liefde geeft.

    Lieve groet, MJ

    1. Carla

      Heel veel sterkte , veel te jong maar daar wordt niet naar gevraagd! Niet er uit stappen hoor dat heb ik ook weleens gedacht in mijn diepste wanhoop maar dat kan ik mijn kinderen niet aandoen Henk mijn man zou héél boos zijn als hij dat op een of andere manier weet!
      Deze site is TOP zoveel herkenning en je verhaal kwijt kunnen dat is zo fijn!

      Groeten van Carla

  11. Leroy

    Ik heb onlangs maandag 14 november mijn beste vriend moeten afgeven, hij was nog maar 28 jaar en is plots overleden aan een hartritmestoornis.

    Altans was hij vrij gezond en een vrolijk, zachtaardig iemand. De afgelopen dagen zit ik er vrij diep in, weet geen raad voor mezelf en ook zijn ouders, ze waren altijd zo goed voor hem. Op de dienst aankomende zaterdag zal ik voor hem mijn tekst lezen dat recht uit mijn hart komt.

    Jammer dat ik geen afscheid had kunnen geven. Het enig dat ik nu weet is dat ik mij rot voel,verdrietig, boos,…. Het leven is zo oneerlijk!!

    1. Carla

      Hallo Leroy ,
      Mooi en dierbaar dat je een memoriam hebt gemaakt en voorgelezen dat zal je zeker een heel goed gevoel en troost hebben geven! Super hoor want dat is niet gemakkelijk !

      Hartelijke groet,
      Carla

  12. .....

    Op 4 april 2016 kreeg ik ’s nachts om 2.30 uur een telefoontje van mijn moeder dat mijn broer in het ziekenhuis lag. Ik dacht eerst dat het over mijn vader ging en bedacht: okay, mijn vader is dood. Vervolgens heb ik 3 x na moeten vragen over wie het nou ging; mijn vader of mijn broer. Het bleek mijn broer….. eerst bedacht ik nog; een ongrluk met de auto. Maar toen zei mijn moeder dat ik geen haast hoefde te maken…….ik ben gelijk naar het ziekenhuis gegaan en in de regelmodus over gegaan. Ik zal jullie verder de details besparen maar heb zoveel moeite dat hij zo uit het leven is weg gerukt, zonder enig teken en achteraf ook zonder reden: ze hebben geen oorzaak kunnen vinden! Ik kan hier geen rust in vinden! Maar heb ook het gevoel dat niemand mij hier mee kan helpen.

  13. sue

    Lieve mensen
    Jullie verhalen. Ik lees ze en denk oei we zitten allemaal mee.
    3 november een telefoontje van mn zus in Engeland. Pa was ziek. 82 maar toch. Voor hem kwam de einde zacht gewoon (als je gewoon mag zeggen) ingeslapen. Ik zou samen met mijn dochter naar York gaan voor de crematie maar toen kwam nog een telefoontje. Mn schoonzoon ma schrik niet. Onze dochter vocht tegen de rot kanker en was net klaar met haar 2e behandeling. Was nu flauw gevallen. De diagnose was snel en bitter hard hersentumor. Wat ging het snel en vrijdag is ze gecremeerd. 2 geliefde binnen een maand. Ik zit met zoveel pijn tranen en ellende. Onze schoonzoon ook. 2 dochters 10 & 8. Mijn man heeft ook hels verdriet.
    Ik heb ook mijn baan verloren mijn minste zorg.
    Niets kan mij schelen. Ik wil de klok terugzetten maar kan niet. Moet verder. Tranen in overvloed. Vragen en geen antwoorden.
    Ik probeer nu zachtjes de draad weer op te pakken maar in alles schuilt verdriet. Ooit zal het een plekje krijgen hoop ik maar zover durf ik niet te denken…..

  14. Michel

    Beste allen,

    Ik lees veel treurige verhalen, met gevoelens erin die ik helaas herken. Ook ik heb mijn verhaal. Ik ben 11 oktober mijn moeder verloren. Een maand eerder heeft ze een herseninfarct gehad, waardoor ze verlamd raakte en niet kon communiceren. Na onderzoek kwamen ze erachter dat ze een sarcoom in haar baarmoeder heeft die uitgezaaid is. Vanwege het infarct is levensverlengende behandeling niet mogelijk en moeten we wachten op de dood, twee weken lang. Wij wisten in die twee weken dat het eraan zat te komen, en hebben daarom haar uitvaart op een zo mooi en persoonlijk mogelijke manier kunnen regelen. Toch is er die onzekerheid. Niet kunnen communiceren is verschrikkelijk. Dagelijks zie je iemand zwakker worden, iemand die net voor de tweede keer oma was en nog vol in het leven stond.

    De eerste weken voelde ik me verdoofd. Omdat mijn moeder alleen was hebben mijn broers en ik alles moeten regelen. We zijn nu nog bezig met de verkoop van het huis, daarna zijn alle materiële zaken afgehandeld. We zaten in een soort roes waaruit we nu langzaam ontwaken. Eerst met het leeghalen van het huis, alles roept herinneringen op..

    Het voelt alsof ik stil sta. Op een doodlopend punt. Voor me is een afgrond, en die moet ik vermijden. Ik weet nog niet hoe, maar dat moet ik overwinnen. Ik moet verder, want dat is wat m’n moeder zou willen. Alleen, hoe? Het is bijna kerst, maar dit is het eerste jaar waarin ik geen kerstgevoel heb.

    Mijn emoties worden wel minder heftig als ik op werk ben. Ik heb daar het gevoel dat ik niets voel. Ik lach wel, maar voel geen vreugde. ik zou willen huilen, maar het lukt me niet. Alleen als ik bij het graf ben, dan kan alles eruit komen, en dan ontspan ik me volledig. Dan kan ik praten tegen m’n moeder. Ze geeft geen antwoord, maar ik weet dat ze het hoort en bij mij is.

  15. Angelique

    8-12 2016 is me vader plotseling overleden hartstilstand me wereld storten in wat hield ik van die man en nou bijna 7 weken later is me wereld nog in gestort ik kan niet praten over me vader zonder tehuilen en ondanks hy 83 was en een heel mooi gelukkig leven heeft gehad met me moeder

  16. Natalie

    Hoi iedereen..
    wat een herkenbare gevoelens..
    ons mama is op 21/9/2016 heel plots van ons weggerukt. Hartinfarct op de verkeerde plaats, op het stukje hart dat ervoor zorgt dat je “elektriciteit” wordt rondgestuurd…. slechts 61 jaar mocht ze worden. Net terug van vakantie..
    ondertussen is het dikke 4 maanden geleden maar ik voel me zo slecht.. zo schuldig, zo eenzaam.. ik mis haar zo.
    Weet echt niet hoe ermee om te gaan. Zoveel gevoelens, zoveel verdriet.
    Papa is er al 12 jaar niet meer, nog geen 40 en “wees”.
    Kon ik de tijd maar terugdraaien en laten stilstaan….

  17. Adriana

    Lieve allemaal
    Allemaal herkenbare gevoelens zoveel verdriet.
    Ik heb in 2016 m’n man verloren aan een fatale hartaanval ook zonder afscheid te kunnen nemen.
    Het voelt of je zelf ook ophoud met leven m’n man was 70jr we waren 47jaar samen.En er wordt van uitgegaan dat je gewoon verder leeft ,dat is zo moeilijk je zakt soms helemaal in een depressie weg en zou je het liefs willen dat het voor jezelf ook stopt.Maar ik lees dat ik niet de enige ben die er zo over denkt hopelijk wordt het ooit beter.Het geeft troost dat je niet de enige bent .Veel sterkte allemaal .

    1. Corrie

      Corrie , 26 april 2017
      Mijn man op 9februari 2016 binnen 3weeken overleden aan acuteleukemie .
      Kan er moeilijk mee omgaan steun van kinderen en kleinkinderen .
      Maar het gemis is zo intens .
      Het samen zijn is weg voor mij is de glans er af .

  18. Martine

    April 2016, 1 dag voor zijn 50e verjaardag, kreeg mijn vriend heel onverwacht een hersenbloeding. Na maanden van revalidatie kon hij in september terug aan het werk: hij leek wonderwel hersteld te zijn. In niets aan hem zag je dat intussen een verdomde tumor nog steeds sluimerde. Ook de artsen konden toen nog niets zien. Hij was voor ons gewoon terug de oude.

    Een controlescan op 21 december bracht ons het minder goede nieuws, alhoewel hij het steeds is blijven minimaliseren, wellicht om met dit gegeven zelf ook verder te kunnen en ook om mij niet al te ongerust te maken. We waren sinds januari wel bezig met de nodige stappen te zetten om dit verder te laten onderzoeken/behandelen en waren intussen al tot in Gasthuisberg-Leuven geraakt bij een gespecialiseerde prof. neurochirurg. Dat gaf ons hoop. Onze eerste afspraak in Leuven hadden we recent op 1 februari en de volgende afspraken in het stappenplan lagen al vast. Zo ver zijn we helaas niet geraakt.

    Een onverwachte, nieuwe bloeding, amper 2 dagen later, heeft roet in het eten gegooid. De druk in zijn hersenen was door die bloeding zo groot geworden dat het levensbedreigend was. Hij is toen ook vrijwel meteen in een coma gevallen. Een spoedoperatie kon helaas die extreme druk ook niet wegnemen en hij werd hersendood verklaard.

    Hij lag dan aan een beademingsmachine … eigenlijk te wachten tot zijn hart het begaf. Hij was echter nog jong en in goede conditie waardoor zijn sterke hart lang bleef strijden, tegen beter weten in. Heel dapper van hem! Iets voor 15u de dag erna, op 4 februari 2017 is hij dan toch rustig kunnen gaan. Al die tijd heeft hij gelukkig totaal niet afgezien. Door zijn comateuze toestand heeft hij van dit alles gelukkig ook niets geweten. Dat gegeven is voor ons heel belangrijk.

    Ik troost mij nu met de gedachte dat geen enkele mens een dergelijke heftige bloeding zonder ernstige gevolgen kan overleven. Hij zou absoluut niet als een plant willen geleefd hebben. Hij wou nooit iemand tot last zijn en zou in die situatie dus uiterst ongelukkig geweest zijn. Het is wellicht dan beter zoals het nu is. Uiteraard mis ik hem ontzettend. Het idee dat hij hier thuis nooit meer zal binnen wandelen is zo onwezenlijk.

    De begrafenis is intussen achter de rug. Het was een ‘mooie’ dienst met heel wat persoonlijke getuigenissen, aldus de vele aanwezigen. Familie, vrienden, collega’s waren massaal gekomen om afscheid te nemen. Iedereen was geschokt door het plotse overlijden. Het doet wel deugd om op die momenten zoveel steun te krijgen, maar ik weet ook dat dat de komende weken en maanden zal minderen. Het leven gaat voor iedereen immers gewoon verder.

    Ook ik moet met al mijn verdriet op een of andere manier proberen de draad weer op te nemen. Terug gaan werken en zo mijn zinnen wat verzetten, helpt wel, maar daarnaast zijn er de vele momenten van leegte. Je wordt ook dagelijks geconfronteerd met dat gemis. Niet enkel het feit dat hij er fysiek niet meer is, maar het gemis van alles wat je samen deed: de vele gesprekken, de plagerijen … ja, zelfs gewoon het boodschappen doen. Alles is nu anders. Ik moet terug alleen verder.

    Het is allemaal zo snel gegaan. “Waarom”, was de vraag die bij iedereen rees? Zo jong nog. Het lijkt allemaal nog zo onwezenlijk en ook absoluut niet eerlijk! We hebben ook niet echt afscheid kunnen nemen. Het is ook ontzettend zwaar voor zijn 2 zonen. Ze zijn amper 20 en 22 en moeten eigenlijk nog aan hun leven beginnen, zonder hun papa nu dus. Ook zij hebben hem niet meer kunnen spreken.

    Na heel wat jaren allen te zijn geweest, had ik in hem de man van mijn leven gevonden. Ik wilde samen oud worden met hem en weet dat dat ook zijn diepste wens was. 3 jaren kregen we uiteindelijk samen, 3 luttele jaren maar en veel te snel voorbij. Ik wil ze koesteren, één voor een, met all mooie herinneringen. Alleen is dat nu soms nog heel pijnlijk. Soms toveren die herinneringen een glimlach op mijn gezicht, maar ook even vaak barst ik in tranen uit.

    Ik vind het vooral ook zo ontzettend jammer voor hemzelf. Hij had nog zoveel dromen en plannen. Daar is nu plots een einde aan gekomen. Het is zo oneerlijk. Hij verdiende veel beter. Hij, die er steeds was voor anderen, hij die in stilte genoot, hij die gewaardeerd en graag gezien werd op zijn werk en erbuiten, … hij die in die korte tijd mij zoveel gegeven heeft. Bedankt, lieve schat!

  19. Gilbert

    Mijn echtgenote is vijf dgen geleden , plots overleden terwijl we s’ochtends bij het ontbijt nog plannen maakte, viel ze achterover terwijl ze het middageten klaar maakte, ik heb het heel moeilijk, het ene moment zou ik graag zo snel en zo ver mogelijk vluchten, en vijf minuten later wil ik gewoon veilig thuis en alleen zijn, ik voel mij leeg en moe vanbinnen, als een boek dat uitgelezen is en ik maar niet kan sluiten, ik heb angst voor de toekomst ga ik het wel kunnen redden? Dit is heel erg, ik spreek ook verwarrende taal, dit is echt niet normaal, je kan het niet plaatsen.

  20. Gilbert

    We zijn vandaag 8 dagen verder , deze dagen werd ik geleefd, het was hectisch iedereen om je heen de stress en weet ik veel, ik woon ook op 1500 km ver van onze dochter, die vandaag weer naar huis vertrok ze heeft haar gezin en moet nu ook weer verder. Mijn dagelijks leven is zo plots aan flarden gescheurd, maar ik moet nu trachten een aangepaste versie te vinden om verder te gaan. Iedereen zegt veel een geeft goede raad, maar ik ben de enige die weet hoe ik me voel en ik moet een aangepaste versie vinden van mijn dagelijks leven. Of iedereen dat goed of leuk zal vinden weet ik nog niet maar ik wil me weer goed gaat voelen. ik denk dat ik dat recht heb.

  21. Gilbert

    Ondertussen is het ies meer dan twee weken, ik ben in elkaar gestort en krijg medische behandeling, ik begin overdag alleen thuis t ezijn bij avond en nacht echter wil de dokter da er iemand bij me is , gelukkig heb ik een goeie vriend hier, vandaag heb ik het och opgebracht zelf eten klaar e maken, ook al smaakt het niet alleen ik moet verder.

  22. Nadya

    Ik heb vele berichten gelezen en besef dat mijn leed van mij is maar toch sta ik er niet alleen voor. Jullie hebben allemaal een groot gemis van een dierbare. En dat spijt me enorm. Ik voel iedere traan. Mijn papa is afgelopen 22 februari jl. Plotseling Overleden in bed aan een acute hartstilstand. Ik ga even liggen. Dat waren zijn laatste woorden. Nooit eerder ziek geweest. Dit is een pijn die tot aan me ziel reikt en ik weet niet hoe ik hiermee om moet gaan. Had ik nog maar 5….4…seconden met hem om te zeggen dat ik van hem hou. Ik heb niks meer tegen me vader kunnen zeggen en ben achter gebleven met een gebroken hart. Een deel van mij is verloren gegaan en ik zal nooit meer hetzelfde worden. Het liefst schreeuw ik me longen uit het lijf maar ik moet blijven functioneren voor me kleine kinderen. Me vader had dit niet voor me gewild. Maar het is zo moeilijk. Ik verwaarloos me eigen gezondheid. Het besef is er en dan weer niet. Een achtbaan met emoties. Ik wens jullie allen heel veel kracht en sterkte toe met jullie verlies.

  23. Karoline

    Mijn man is drie dagen geleden aan een hartstilstand overleden, in zijn slaap. Ik heb het niet eens gemerkt. Vond hem na het thuiskomen van mijn werk in bed alsof hij sliep. Hij heeft het zelf niet gemerkt. 67 was hij en na een leven van hard weken eindelijk bezig met afbouwen naar het pensioen. Vele plannen hadden we gemaakt. Eindelijk de tijd voor dingen die wij leuk vonden. We waren al meer dan 6 jaar niet op vakantie geweest omdat mijn bejaarde moeder bij ons woonde. Zij was een vlotte unieke vrouw van 94 die op internet rondscharreld, maar kon niet alleen gelaten worden. Op 12 november jl, dus 4 maanden geleden is zij plotseling overleden door hartfalen.

    In 4 maanden tijd ben ik wees en weduwe geworden. Het is voor mij niet te omvatten. Ben bang voor de leegte vòòr mij. Mijn man was mijn maatje, mijn grote liefde en dat was na 34 jaar samen alleen maar meer geworden. Ik hoop dat ik eens weer zin aan mijn leven zal kunnen geven, maar nu lijkt het allemaal een onwerkelijk nachtmerrie………

    1. Gilbert

      Inderdaad ik begrijp je maar al te goed, mijn vrouw is iets meer dan 3 weken overleden, ik voel het aan als een straf omdat we te gelukkig waren, het is echt onmenselijk di epijn die ik ervaar, s’morgens hadden wij ook nog de mooist eplannen gemaakt, en s’middags bleef er niets van over.Ik voel me zo nutteloos, en steeds die zelfde vraag voor wie voor wat moet ik nu nog.De ene dag gaat het wat beter dan de andere, maar doorgaans gebeurd er wel iets dat je er aan denkt. en dan is het om zeep.

      1. Karoline

        Gelukkig zijn is niet gebonden aan straf. Waarom zou je niet gelukkig mogen zijn. Dat is geen zonde, maar een gave. Ik weet niet of ik het kan volhouden maar ik ga proberen om het gevoel van geluk en dankbaarheid voor 34 intense, bijzondere, geweldige jaren bij me te houden. Een kwestie van het beeld 180 graden draaien. Proberen niet te kijken naar wat nog had kunnen komen, maar wat is geweest. Het voorrecht om met iemand verbonden te zijn geweest en jezelf als gelukkig te beschrijven is heel bijzonder. Dat overkomt lang niet iedereen. Maar als je ervan uit gaat dat de toekomst zowiezo nooit zeker is, geeft de zekerheid van het verleden, een gelukkig verleden, een gedeeld verleden mischien troost en houvast.
        Op dit moment denk ik er zo over, maar misschien ben ik over een maand wel in een diepe depressie. Ook dat is een toekomst die mogelijk is maar niet te voorzien. Ik kan slechts proberen om de valkuilen te vermijden.
        De dood maakt een wezenlijk deel uit van ons leven, alleen proberen we, denk ik, om dit enige zekere gegeven van de toekomst buiten de deur te houden. we willen helemaal niet dood en willen zeker niet dat onze dierbaren ons verlaten. Het is oneerlijk en schreeuwt om wraak!
        Ik woon als Nederlandse al 34 jaar in Italie met mijn Italiaanse man. Hier gestudeerd, gewerkt, geleefd, vrienden gemaakt en niet van plan om ooit terug te gaan. Heb in Nederland niets meer te zoeken. En ineens kreeg ik vanmiddag in de stad een onwezelijk gevoel: ik voelde me een vreemdeling.
        Ik realiseerde me dat ik deel uit gemaakt had van een koppel en dat ik nu, verminkt, ineens de reden voor mijn bestaan alleen moest vinden. En het allerergste was dat ik nu de vrijheid en de plicht heb om te kiezen, alleen. Het was een angstaanjagend gevoel. Nog nooit gehad zo’n gevoel en mijn beste vriend, mijn man, is er niet meer om erover te kunnen praten. Ontredderend. Ik laat het maar over me heen komen, want de puzzelstukjes vallen op hun eigen tijd in elkaar.

  24. miek

    beste Karoline,

    Mijn man is 9 weken geleden onverwacht overleden en het blijft nog altijd even onwezenlijk. het gevoel verbetert er niet op; voordien voelde ik me ‘deel van’ een ‘twee’eenheid maar als ik nu ergens naartoe ga, voel ik me echt ‘alleen’. Boodschappen doen is voor mij een opgave; vroeger deed ik ook veel alleen maar ik voelde me nog altijd ‘deel van’ en dat is nu weggevallen en dat zorgt altijd voor heel veel verdriet. Ik heb vaak heel sombere gedachten en voel me dan tegelijkertijd schuldig tegenover onze kinderen en kleinkinderen. Ik zie momenteel geen toekomst meer. Het lijkt of de tijd blijft stilstaan. Ik wens je nog heel veel sterkte.

    Miek

  25. mia

    Beste Miek, herken je gevoel wat betreft , een deel van een twee eenheid, , eind december overleed mijn man , ik zie alleen maar echtparen fietsen , rouwen is hardwerken , Alleen zijn een opgave. Toekomst, net als U, kinderen en kleinkinderen , De natuur in en proberen verder te gaan. Gr. Mia.

  26. Dany

    Weet niet of ?
    Op twee jaar tijd ben ik mijn moeder,vier maanden geleden mijn vader en vorige week plots mijn vrouw verloren . Mijn lieverd lag s morgens naast mij in bed en was helaas in haar slaap overleden op 49 j .
    We hadden nog zoveel plannen en genoten van onze kinderen en klein kinderen.
    Plots is alles heel anders en momenteel leef ik in een wereld van ongeloof .

  27. Bigel

    Hallo,
    Op 7 mei is mijn grootmoeder overleden aan een hartaanval volgens de dokter. Op 4 mei gingen we nog bij haar langs en was ze heel opgewekt en goed qua gezondheid. Al was ze 83 ze kon nog alles… wij dachten allemaal dat mijn Meme nog enkele jaren ging leven. Plots kan het dus gedaan zijn. Op maandag 8 mei kregen wij telefoon dat ze overleden was en dit was zo onverwacht en nog steeds geloof ik dit niet en wil ik dit niet geloven. Ik wou nog zoveel vertellen, ze moest nog zoveel meemaken & nu plots uit het niets is m’n grootmoeder weggenomen uit ons leven zonder afscheid & dat doet zo’n pijn. Nu 12 dagen later ben ik hier nog constant mee bezig … ik denk zoveel aan haar. Ik mis haar zo & we moeten verder. Alle verhalen op dit forum helpen mij wel wat door deze moeilijke periode. Veel mensen wordt iemand dierbaars ontnomen & we kunnen elkaars steun erg gebruiken.

  28. Wieke

    Heb bijna alle berichten gelezen, veel herkenbaars. Mijn man had enkele jaren terug een hartstilstand. Daar is hij goed uitgekomen. Daarna is hij wel een jaar boos geweest op het ziekenhuis en zelfs soms op mij. Enfin, dat sleet gelukkig weg. Wel bleef zijn conditie steeds heel matig.
    Twee jaar terug ging hij met pensioen en ik zou binnenkort ook stoppen. Helaas werd hij de afgelopen winter steeds kortademiger. In het ziekenhuis bleek hij nooit opgemerkte kanker te hebben. Hij overleed er binnen 14 dagen aan. In het ziekenhuis was er altijd iets te doen of iemand die langskwam of hij viel uitgeput in slaap. Zeggen hoeveel ik van hem hield heb ik niet gedaan, wel laten zien. Wij waren niet zo van grote woorden. Hij heeft ook mij niet gezegd of bedankt voor de 40 mooie jaren die we samen hadden.
    Ik dacht dat we heel gelukkig waren. Tot…. ik met de door hem gekregen wachtwoorden zijn berichten en emails kon lezen. Ik heb er NIET naar gezocht, maar moest van hem bepaalde projectjes afwikkelen.
    Ik schrok me wild toen ik ergens las dat hij nog steeds verliefd was op een jeugdvriendin, haar zelfs actief zocht. Daarnaast was hij tien jaar geleden ook verliefd op een andere vrouw geweest.
    Ik heb mijn man altijd een hoogstaand iemand gevonden, eerlijk, betrouwbaar en erg lief. Wat moet ik hier nu van denken? Ik ben zooo teleurgesteld, boos, ontzettend verdrietig, razend en heel wanhopig. Heeft hij ooit echt van me gehouden?? Dit is onbespreekbaar met vrienden en kinderen. Ik zal zijn nagedachtenis niet bezoedelen. Maar misschien is er ook een andere verklaring? Ik kan het hem niet meer vragen! Mijn hart huilt en huilt maar.
    Ik verzamel nu alle foto’s van hem en vond een prachtige foto van hem als 25-jarige man terug. Ik word weer helemaal opnieuw verliefd op deze man, ook op de oudere versie. Ik kus de foto’s. God wat doet het pijn!
    Wat heb ik fout gedaan? Ik was te vaak ongeduldig, had te weinig aandacht voor zijn projecten, heb te vaak nee gezegd in bed, ben te weinig met hem uit gegaan en vast nog veel meer. Dit lees ik nu nooit in deze berichten. Het samenleven was toch nooit alleen maar goed? We hadden soms best ruzies, maar altijd was het ook weer oke. Wat denken jullie hiervan?

  29. Martien

    Hallo lieve allemaal.lieve lotgenoten.
    Wat een ongelooflijk verdriet en onmacht en wanhoop en radeloosheid,verbittering en teleurstelling,angst en wantrouwen en dit allemaal gebundeld in intense pijn,diep in jou van binnen ,en de steeds aanwezige kwelling van elk moment in het leven te staan zonder de jouw zo geliefde dierbare.En dit voor de rest van jou leven.Het is een zo helse pijn die er in jou is en alleen voor jou herkenbaar is.De echo van de niet meer te beantwoorde aardse liefde.En innerlijk schreeuw je om deze liefde wel te geven ,maar je geliefde is niet meer hier in het aardse.Dit is oneindig heftig jouw geliefde te moeten missen,af te hebben moeten staan aan de onomkeerbare dood.De ONMACHT.Ik heb mijn allerliefste Marina moeten afgeven aan de dood.Door een plotselinge darmperforatie en tijdens de spoedoperatie heeft zij links en rechts herseninfarcten gekregen.Geen reacties meer.Mijn leven is niets meer.Zij was ALLES,ja ALLES voor mij.Mijn GOUDKLOMPJE,mijn KONINGIN.Mijn leven is leeg en onbetekenend voor mij geworden.Dit alles is gebeurd op 25 juni 2016.Ik overleef alleen nog maar.Ik wilde ook niet meer.Ik wilde alleen nog maar bij haar zijn,zodat wij eeuwig verder samen konden gaan.Maar mijzelf iets aan doen zou een verkeerde keuze zijn.Want zij wilde LEVEN en Niet STERVEN.Ik heb het omgedraaid.Ik draag haar met ALLE TROTS EN ALLE LIEFDE IN MIJN LEVEN MEE.ZIJ LEEFT VOORT IN MIJ.MIJN LICHAAM ,GEEST EN ZIEL IS DOORDRENKT VAN EN MET HAAR ZIEL,EN ZO BLIJFT ZIJ LEVEN IN MIJ.ZO IS ZIJ NIET DOOD.Wel aards is zij niet aanwezig,maar er is meer dan wij aards kunnen denken
    Ja,mijn intens verdriet en verlangen breken mij ook ,de onmacht doet mij stikken,en ik val in kilo’s af,het vreet aan me,maar ik vecht,vecht om HAAR te dragen.DE PIJN IS MIJN LIEFDE VOOR HAAR EN DIE DRAAG IK TOT DAT MIJN LEVEN OOK TEN EINDE LOOPT.ER IS GEEN PERSOONLIJK BOEK VOOR ROUW.DAT SCHRIJF JEZELF.IK HEB WEINIG MENSEN DIE MET MIJ OVER MIJN LIEFSTE praten.Ja,dat vind ik erg.Ik ben eenzaam en zeker s’avonds is dat verschrikkelijk.En alles alleen doen.De wereld kent de wereld van rouwenden niet.Die zijn met hun eigen belangen bezig.Daarom.JE MOET HET ZELF DOEN.ZELF ROUWEN.WELKE MANIER MAAKT NIET UIT.DAT BEPAAL JIJ.EN HOE LANG DAT DUURT.HET DUURT ZOLANG ALS DAT JIJ DAT NODIG HEBT EN NODIG VOELT.Ik heb ook duizend en duizend gedachten en vragen.heb niets meer tegen elkaar kunnen zeggen.Toen zij stierf ,stierf ik ook.Ik was VERSMOLTEN IN HAAR.NU BEN IK DOORMIDDEN GEKLIEFD.IK MOET MIJZELF HELEMAAL OPNIEUW ONTDEKKEN.OF IK DAT WIL?OP DIT MOMENT PROBEER IK DE ERGSTE CATASTROFE TE OVERLEVEN.Ik heb niets meer om naar uit te kijken en me te verheugen.ik leef van moment tot moment en tegerlijkertijd DRAAG ik MIJN ALLERLIEFSTE.
    IK WIL IEDEREEN VAN U ALLEN HEEL VEEL LIEFDE TOEWENSEN,EN DE HOOP UITSPREKEN DAT U DE KRACHT VINDT DIT ONEINDIG GROOT VERLIES UW VERDERE LEVEN IN LIEFDE MEE TE DRAGEN.
    LIEVE GROET,MARTIEN

  30. Martien

    MET MARTIEN.
    IK WAS NOG VERGETEN TE ZEGGEN.
    Mijn Marina was op twee weken te gaan 64 jaar geworden.Plannen gaan maken voor als zij met pensioen ging en leuke dingen te doen.Had 39 jaar gewerkt.Ik voel tevens zo een groot ERBARMEN EN MEDELIJDEN DAT ZIJ IS MOETEN STERVEN.OOK IK VOEL DEZE ONRECHT.
    JA,DE DOOD IS ZO VERSCHRIKKELIJK ONHERROEPELIJK EN ONEINDIG.
    Martien mols

  31. Sebb

    Hallo beste lotgenoten. Het is nu 2:38 in de nacht en ik doe mijn stinkende best om als 27 jarige man niet in huilen uit te barsten. Mijn moeder ligt in het ziekenhuis na een hersenbloeding, en de tijd staat pijnlijk stil voor ons door de angst, het verdriet en onzekerheid. Mijn moeder heeft geen fijne jeugd gehad, en later ook slachtoffer geweest van een alcoholist echtgenoot die regelmatig gewelddadig was. We zijn daarom bijzonder gehecht aan onze moeder, wat de acceptatie van een somber vooruitzicht erg bemoeilijkt. Het enige wat ik op dit moment kan doen is verschrikkelijk boos zijn en verdrietig. De onmacht doet zo’n pijn! Dit heeft ze niet verdiend! Ik heb eerder vandaag zoveel gehuild aan haar bed in het ziekenhuis. Zo kwetsbaar en machteloos lag ze erbij. Het enige wat ik wil is nog wat tijd met haar doorbrengen. Ik hou van haar, ik kan niet zonder haar. Ik wens mijn lotgenoten veel sterkte toe en ga m’n tranen nu maar even de vrije loop geven.

  32. Martine

    Mijn vriend overleed enkele maanden terug, op 4 februari. Intussen ben ik terug aan het werk en het doet me eigenlijk goed om op die momenten even niet aan het verlies te hoeven denken. Het doet me goed om terug onder de mensen te zijn en het ‘gewone’ dagelijkse leven terug op te nemen.
    Ik merk wel dat velen het onderwerp intussen mijden, wellicht omdat ze zelf niet goed weten hoe zich tegenover mij te gedragen. Ik word immers nog heel snel emotioneel en het is ook voor hen lastig om met mijn tranen om te gaan, dat besef ik en ik neem hen niets kwalijk. Ik heb wellicht vroeger ook op eenzelfde manier gereageerd bij een groot verdriet van anderen. Daar heb ik nu spijt van. Je beseft maar wat het écht is als je het ook daadwerkelijk meemaakt.
    Gelukkig zijn er mijn familie en enkele heel goede vriendinnen en collega’s die mij ook nu nog blijven opvangen en bij wie ik me niet hoef te schamen als er opnieuw tranen vloeien.

    Ik ben intussen ook ingestapt bij een praatgroep speciaal voor mensen met partnerverlies (http://www.vzwcontempo.be/). Om de 2 weken ongeveer kwamen we de voorbije maanden bijeen om onder begeleiding te praten over verschillende aspecten van partnerverlies. Best moeilijk elke keer opnieuw, maar er ontstond tussen ons (we zijn met 7, allemaal lotgenoten dus) een heel mooie vertrouwensband, met groot respect voor elkaars situatie en verdriet. We begrijpen mekaar en het doet goed om al die steun te ervaren. Ik ben heel blij dat ik die stap genomen heb, want ik moet toegeven dat ik er in het begin wel wat schrik van had. Het was toen immers nog maar 1 maand na zijn overlijden en ik wist niet of ik het al aankon. De sessies zijn voorlopig voorbij, maar we hebben beslist om nog contact met elkaar te houden en af en toe nog eens af te spreken. Dat lijkt me een heel fijne gedachte. Deze mensen zijn immers heel waardevol geworden voor mij.

    Ik heb ook stappen ondernomen om me ook in de weekends meer onder de mensen te begeven in plaats van steeds thuis te zitten met al mijn tranen en ja, soms ook zelfmedelijden. Het is niet altijd van harte, want je moet echt terug leren genieten van die uitstapjes, wat niet altijd makkelijk is. Vaak nog dwalen je gedachten intussen toch weer af naar hem: hoe leuk zou het geweest zijn als hij nu hier bij mij was en we dit samen konden beleven, hoe veel fijner zou het geweest zijn als …
    Het vooruitzicht om regelmatig iets te doen te hebben buitenshuis is echter wel belangrijk voor mij. Misschien is het een vorm van vluchten, misschien is het stilaan terug proberen het leven op te nemen, ik weet het niet. Misschien is het gewoon een balanceren tussen het verwerken van je verdriet en toch ook kleine, voorzichtige stapjes vooruit zetten. Het geeft me op dit moment hoe dan ook een zekere rust en dat is wat nu telt. Ik weet dat het hem ook rust zou geven, te weten dat ik vooruit wil. ‘Ik doe mijn best, schattebol’, zeg ik regelmatig tegen hem, in de hoop dat hij het op één of andere manier hoort, ziet, voelt, het gewoon weet. Het gaat evenwel met ups-and-downs, zoals wellicht bij de meesten van jullie, maar ik moet accepteren dat dit er gewoon bij hoort. Ik moet mezelf tijd geven en ook niet te hard zijn voor mezelf.

    Voorlopig ben ik wel heel blij met de zomer en de zon. Haar licht en vrolijkheid maakt alles wat luchtiger voor mij. Aan de donkere, sombere winter wil ik nu nog niet denken. Ik hoop tot slot dat voor ieder van jullie de zon tussendoor ook een beetje terug mag schijnen en wens jullie allemaal heel veel sterkte en moed om kleine stapjes vooruit te zetten.

    1. Martien

      Hallo beste Martine,hier met Martien.Ik heb jouw beide verhalen gelezen.In het eerste deel vertelde je dat jouw lieve man waarschijnlijk niets heeft meegekregen door het in coma te geraken bij de hersenbloeding.Verschrikkelijk dat hij is moeten sterven.mijn lieve Marina is op 63 jaar in het ziekenhuis gebracht met een darmperforatie.Tijdens de operatie heeft zij links en rechts herseninfarcten gekregen en niet meer bij kennis geweest.Na 72 uur beademing en apperaten uitgeschakeld en dag later gestorven.Je zegt dat hij niets gemerkt heeft.Maar toch,ik denk dat ze mij heeft horen praten en zingen,jouw naam is mooier dan die van iedereen,en ze kon niet reageren,alleen ogen staarden naar een punt.Toch meende ik een traan te zien,toen we haar bediend hebben met de laatste sacramenten,Heilig olie.de pastoor deed dat.Ik denk zo veel aan mijn meisje,ze was alles voor mij,zoals jouw liefde voor jou was.Die grote onmacht,te weten en te ervaren dat je het niet kan terugdraaien.Je wordt helemaal op jezelf teruggeworpen en moet op zoek weer naar je eigen ik.Een deel van ons sterft mee,doordat je verweven bent met elkaar in een relatie.Jezelf weer ontdekken in een situatie waarin onze geliefde niet meer fysiek aan deelneemt.Maar jij,zoals ik lees mag ook een beetje trots op jezelf zijn,dat je de kracht zoekt en mogelijkheden om stappen voortwaarts te zetten hoe moeilijk en pijnvol en intens verdrietig de situatie ook is.Want rouwen is ook ermee aan de slag gaan en niet stil zitten.Het is het doorkruisen van de voor ons aangelegde moeilijke en pijnvolle bijna onbegaanbare weg.
      En iedereen heeft een ander pad met een andere duur te gaan.Ik heb bijna niemand die praten over mijn Marina.Dat doet erg pijn.Doe schrijven,en rouwtherapie en ga ook naar buiten en houd mij vast aan mijn sport.Overleven.De rest is van moment tot moment.Deze wereld is niet de wereld wat wij samen kenden.Wanneer zoiets je overkomt reikt die wereld je niet voldoende handvaten die je zo nodig hebt.Er ontbreekt emphatie en invoelingsvermogen en warmte en omringende steun.Rouwen is gevoel tot in zijn uitersten van je hele zijn.Maar ik las jouw verhaal en wilde je zeggen,ondanks jouw intense verdriet en kwellende pijn omwille van jouw overleden dierbare geliefde,je dapper bent.Ik heb al eens geschreven op dit forum.Ik wens jou heel veel LIEFDE en WARMTE toe .Martien Mols

  33. Jill

    Mijn papa is als voetganger bij het oversteken aangereden door een auto die te snel reed. Hij heeft 2,5 maand in coma gelegen, maar is hier nooit meer uit wakker geworden. Nooit meer een teken gekregen van bewust zijn. Elke dag naar het ziekenhuis gegaan, en blijven hopen, desondanks de negatieve boodschappen van de artsen. Ik ben blijven hopen tot zijn laatste uur. Net op het moment dat ik voor mezelf toesta om twee uurtjes van hem weg te gaan en langs mijn grootouders te passeren om op nieuwjaarsdag iets te eten, is hij gestorven. Hier heb ik het heel moeilijk mee.

    Het is nu 6 maand geleden dat hij gestorven is, na een intensieve periode van hopen. Ik voel me leeg nu. In het algemeen voelt het aan alsof ik een luchtbel rond m’n hoofd heb, afgescheiden van de buitenwereld. Op confronterende momenten voel ik me kwaad.. Kwaad omdat ik verdriet voel. Films die me raken, kinderen die in een winkel “papa” roepen.

    Ik ben 26, stond op het punt om alleen te gaan wonen, het begin van mijn carrière. Hoe kan ik nu mijn mama hier helemaal alleen in het huis achter laten? Zal ze het wel redden zonder mij? Zal ze zich wel kunnen bezig houden? Ze is niet iemand die afspreekt met mensen, ze is graag op haarzelf thuis. Ik heb bang dat ze zich eenzaam zou voelen als ik niet meer thuis zou wonen. M’n partner en ik zouden normaal gezien in de periode van het ongeval gaan samen wonen, maar dit is uitgesteld.

    Op het moment van het overlijden liep mijn eerste werkcontract ten einde. Ik heb “het geluk” gehad dat ze me bij een andere werkgever hadden aangeraden en zo aan nieuw werk ben geraakt. Sinds eind februari werk ik voor 70%, en dit in de zorgsector. Het is zwaar om met mensen met een psychische kwetsbaarheid om te gaan, en al zeker als er wordt gepraat over het verlies van hun vader. Dat komt dan heel dichtbij. Het werk vraagt veel van mij. Enerzijds ben ik blij met een balans van werk – tijd voor mezelf (70% werken ipv 100%), zo ben ik ook bezig en ga ik vooruit. Anderzijds voel ik aan dat ik het verdriet helemaal nog geen plaats heb gegeven en dat het werk veel van me vraagt. Dan denk ik dat ik beter iets zou doen waarbij ik minder confrontaties heb met de problemen van mensen. Maar het is niet evident om werk te vinden in hetgeen ik nu doe.. Zou ik dat dan zomaar wegsmijten? En voor wat in de plaats?

    3 weken geleden ben ik samen met m’n partner een week op reis geweest. Dat deed me echt goed. Ik voelde dat ik weer meer aan kon. Maar nu 2-3 weken verder voel ik me weer op. Ik zat voor de reis op m’n tandvlees, maar ik dacht “bijna op reis, nog even volhouden”. Het is twee weken echt goed gegaan. Maar dat ik nu 2 dagen thuis zit van werk, “ziek?”, verontrust me. Ik kijk telkens weer uit naar het weekend, naar een feestdag.

    Ik weet niet hoe om te gaan met hetgeen dat is gebeurd, met hetgeen ik voel.

    1. Martien Mols

      Hallo beste Jill.Wat vreselijk en keihard en genadeloos wat het leven jou op je pad neerlegt.Je liefhebbende vader zo uit het leven gerukt,waar jij zo intens van hield en zo erg nodig had in jouw leven.Zo vroeg jouw vader te moeten missen.Dat doet intens,ja intens pijn en verwoest op dit moment al jouw toekomstdromen waarin jij jou vader deel wilde laat zijn.Het is zo wreed en verbitterd waarin jij nu verzeild bent geraakt,en er is onvoldoende troost waarin jij kan berusten.Alles wat jij nu voelt,doet en denkt is niet vreemd.Niets is vreemd op de manier zoals eenieder zich wentelt en beweegt in een rouwproces.Alles is zo persoonlijk en ook je gevoel hieromtrent is heel persoonlijk.Laat het allemaal gebeuren en op je af komen.Beleef het op JOUW MANIER.Ook de ruimte die je neemt voor jezelf is heel goed Jill.Schrijf aan je lieve vader wat je nu voelt.Deel met hem jouw verdriet Jill.Dat zal ook jou goed doen.Zo zal hij altijd bij jou zijn.Liefde tussen jou en je vader blijft stromen in jouw intense hart-en zielsgedachten.
      Veel liefde wens ik jou en je vader toe beste Jill.
      Martien mols

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *