Iemand helpen met rouwverwerking

Iemand die een dierbare verloren is, heeft steun vanuit zijn of haar omgeving keihard nodig. Juist het feit dat vrienden, familieleden, buren en/of collega’s er voor de rouwende zijn, helpt om het verlies te leren aanvaarden en de draad van het leven weer op te pakken. Uiteraard kost dit de nodige tijd. Helaas zie je vaak dat ‘de wereld’ er na de begrafenis of crematie wel zo’n beetje klaar mee is: men gaat weer verder met het leven van alledag. “Erg hè, wat er met Piet gebeurd is,” klinkt het nog even, maar al snel wordt ‘het geval-Piet’ vervangen door een andere gebeurtenis: een echtscheiding, een ontslag, een geboorte of gewoon een sappige roddel. De rouwende nabestaande kan hierdoor het gevoel krijgen dat hij of zij alleen staat in het verdriet. Helpen met rouwverwerking doe je door de ander te laten weten dat hij of zij er juist niet alleen voor staat. 

Het allerbelangrijkste wat je kan doen als iemand in je omgeving rouwt, is tijd geven. Wees aanwezig, durf een luisterend oor te bieden en een troostende schouder. Als je niet precies weet wat je moet zeggen tegen een nabestaande, zeg dát dan, maar blijf in ieder geval niet weg en zwijg de overledene niet dood. Juist laten merken dat je hij of zij voortleeft in jouw herinneringen, kan heel belangrijk zijn voor de rouwverwerking van de nabestaanden.

Vergeet hen niet

Als iemand in je omgeving rouwt, denk dan niet te snel dat hij/zij er nu maar overheen moet zijn. Het rouwproces verloopt in fases, maar hoe lang iedere fase precies duurt is voor iedereen verschillend. Ook de wijze en leeftijd van overlijden spelen hierin een rol: een onverwachts overlijden, bijvoorbeeld door een misdrijf, kan het rouwproces bemoeilijken. Hetzelfde geldt wanneer de nabestaande kampt met schuldgevoelens en ‘had ik maar’s, iets wat vaak wordt gezien na zelfdoding, maar soms ook na een ziekbed. Durf ook deze gevoelens bespreekbaar te laten zijn, praat ze niet weg. Laat merken dat je aan iemand denkt, door een kaartje te sturen op de sterfdatum van de dierbare. De wetenschap dat een geliefde overledene ook nog door anderen wordt herdacht, is vaak een heel grote bron van troost.

Meer informatie en tips?

Er zijn ook diverse boeken die kunnen bijdragen: kijk hier

Bekijk boeken >

8 gedachten over “Iemand helpen met rouwverwerking

  1. ria

    ik merk dat mensen niet meer willen en kunnen luisteren naar mijn verdriet en wanhoop
    logisch ieder heeft zijn eigen leven en dingen
    maar beseft men hoe eenzaam je bent, hoe lang een dag duurt
    en hoe je vertrouwelijkheid mist, het ff napraten

    1. catharina

      Ik denk dat mensen dat pas beseffen als ze het zelf meemaken. Dat ze niet inschatten hoe groot de leegte is en het gemis. Dat er dag en nacht herinneringen zijn van vroeger , dat dat afscheid zo definitief is. Met alles wat je denkt en doet speelt hij een grootte rol, omdat je altijd samen bent geweest. En nu het alleen verder. Niemand die op je wacht. veel liefs en sterkte en moed

    2. Maaike

      Dag Ria nu negen maanden na het overlijden van mijn man voel ik het rouwen echt op mijn hart gegrifd met soms lichamelijke klachten dat ik denk ga ik ook zo ziek komen of hem, ik moet me optrekken met mooie herinneringen en nog toekomst voor
      mij?

  2. ria

    Catharine
    je hebt gelijk, maar das toch weer een triest gevoel erbij
    men vindt dat ej t nu maar een plekje moet hebben gegeven , dat kan tocht niet
    is toch ook zo strijdig met de liefde ,die je voelde voor je man
    ik mis hem elke seconde : dag en nacht
    is dit vol te houden?
    ik vrees t niet
    ria

  3. Wolda

    Laatste dag van het jaar 2016,de TOP 2000 op de achtergrond,de 2 hondjes gezellig bij me.
    Ik zou er op uit moeten, zoveel te doen gedachten gaan heen en weer.
    Vier jaar geleden dat mijn man is overleden,jaren waarna je in een achtbaan terecht bent gekomen!
    Een brief van mijn schoonzus op de tafel dat ze geen idee hebben waarom het contact er “NIET “meer is.
    Een opsomming van argumenten ,ook weten ze dat het niet goed met me gaat van broer en zus gehoord!
    Ze laten het aan mij over of ik wil komen of niet,ik pieker me suf hoe ik hier op moet reargeren.
    Moeilijk om te omschrijven hoe het voelt om je maatje niet meer lijfelijk om je heen te hebben.
    Vanavond bij goede vrienden rustig het jaar uitzitten maar het wordt nooit meer als toen.

    Wolda

    1. Willy

      Beste Wolda,
      Ik lees je bericht van eind vorig jaar en wil toch nog graag reageren.
      Het heeft mij geholpen, hoe moeilijk het ook was, om te omschrijven voor mezelf hoe het voelde. Ik was wel een beetje streng voor mezelf, hoor. Iedere dag schreef ik kort op hoe ik me voelde. Het was mijn redding. Ik maakte weer contact met mezelf. Ik kreeg het voor mezelf helder. Daarmee had ik ook woorden naar mijn omgeving. En werd het contact met de omgeving gemakkelijker.
      Hoop dat je hier wat aan hebt.
      Fijn weekend,
      Willy

  4. Ron de Vries

    Lieve lotgenoten,
    Na het lezen van een groot aantal van jullie verhalen moet ik toegeven dat ook ik het niet makkelijk vind om alleen achter te zijn gebleven. Na een jaar of 5 uitvoerige mantelzorg te hebben verleend aan schoonmoeder, vader en zijn tweede vrouw, kwam in december 2016 het schokkende bericht dat nu mijn eigen vrouw ernstig ziek was. Ze liep al een jaar te kwakkelen met haar gezondheid en samen hebben we vele doktoren gezien. Nooit is er aan het licht gekomen wat er aan de hand was tot een bezoek aan de neuroloog in december. Toen bleek dat zij vocht in haar hersenen had en een aantal tumoren. Na meerdere onderzoeken bleek er ook nog longkanker aanwezig te zijn. Na 3 maanden intensieve verzorging die steeds meer uitgebreid werd is zij helaas eind maart 2017 overleden.
    Het is best moeilijk om hier mee om te gaan. Je vraagt je steeds af, het ik het allemaal goed gedaan en wat als… Het was zo akelig om je vrouw in korte tijd zo te zien aftakelen.
    Het alleen zijn is best vreemd na 40 jaar samen te zijn geweest en ook al komen de twee zonen regelmatig even langs, je zit toch elke dag alleen thuis zonder aanspraak. Alles wat je doet is saai lijkt het wel, boswandeling, winkelcentrum enz. het blijft alleen.
    We hadden nog vele plannen voor na mijn pensionering maar dat is nu allemaal achterhaald.
    Hopelijk gaat het langzamerhand beter het alleen voelen en ga je meer dingen alleen ondernemen.

  5. Ilse

    Mijn man is maart 2016 overleden, acht maanden na de diagnose van longvlieskanker. Ook ik heb hem zien aftakelen. Je denkt, dat je je kunt voorbereiden op het alleen zijn, maar dat is niet waar. Ik weet met mijn verstand, dat hij is overleden, maar het besef, dat hij er niet meer is kwam geleidelijk en wat dat betekent: nooit meer samen iets doen, nooit meer samen op vakantie. Na 52 jaar huwelijk is het best zwaar om alleen achter te blijven. Ik doe dingen alleen, maar thuiskomen in een leeg huis is moeilijk. Steun van mijn kinderen heb ik niet gehad, wat alles nog zwaarder maakte. Toch denk ik, ondanks ups en downs, dat het heel langzaam beter wordt en ik weer plezier in mijn leven krijg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *