De vijf fases van rouwverwerking

RouwverwerkingOmdat geen mens hetzelfde is, rouwt ook geen mens op dezelfde manier. Toch zijn er wel fases vast te stellen die (vrijwel) iedereen die rouwt, doorloopt. Deze fases zijn voor lang niet iedereen even intensief en ook de tijd die iemand doorbrengt in een van de fases, verschilt van persoon tot persoon. Vaststellen in welke rouwfase iemand (jijzelf?) zit, geeft dan ook geen indicatie voor de tijdsduur die het rouwproces nog zal innemen: de duur van verschillende fases van rouwverwerking varieert soms enorm. 

De vijf verschillende rouwfases zijn omschreven door psychiater Elisabeth Kübler-Ross. Hoewel zij deze fases in een bepaalde volgorde omschrijft, hoeft deze volgorde niet strikt gevolgd te worden. Denk dus niet dat je abnormaal bent wanneer je merkt dat deze volgorde niet voor jou geldt. Rouw is te allen tijde een individueel proces!

Ontkenning

De eerste fase van het rouwproces is ontkenning: een algemeen afweermechanisme van ons brein. De waarheid is te erg om te bevatten, dus ontkennen we deze geheel of gedeeltelijk.

Boosheid

Rouwverwerking is méér dan intens verdrietig zijn. Juist bij rouwenden zie je vaak boosheid, boosheid op het lot, de artsen, God, de omgeving… Dit lijkt soms misschien wat vergezocht, maar in feite is het een gezond verdedigingsmechanisme.

Het gevecht aangaan

Veel mensen proberen om hun verlies te verwerken door het gevecht aan te gaan of door zichzelf doelen op te leggen. Het is in deze fase van rouwverwerking dat mensen marathons gaan lopen tegen bepaalde ziektes, een wereldreis maken of vanaf nu echt stoppen met roken.

Depressie

Wanneer nabestaanden gaandeweg tot de ontdekking komen dat ontkennen, boos worden en/of het gevecht aangaan niet helpen om het verlies te verwerken, volgt vaak de depressieve fase. Deze wordt grotendeels veroorzaakt door de machteloosheid die je als rouwende voelt: er is niets, maar dan ook niets, wat je aan het gebeurde kunt veranderen.

Aanvaarding

Hoeveel verdriet en pijn je als nabestaande ook hebt, er komt een dag dat je gaat proberen om het verlies een plaatsje te geven. Dit betekent níet dat je iemand dan niet meer mist of dat je probeert om de overledene te vergeten. Het betekent wél dat je probeert om je leven in te richten zonder de geliefde om je heen.

Meer informatie en tips?

Er zijn ook diverse boeken die kunnen bijdragen: kijk hier

Bekijk boeken >

Geplaatst in: Over rouwverwerking

60 gedachten over “De vijf fases van rouwverwerking

  1. Anoniem

    Goedendag,

    Op 31 december 2012 is mijn vader op 61 jarige leeftijd overleden. Wij hadden een bijzondere en intense band. Mijn moeder is nu 58 jaar en heeft sinds mei van dit een nieuwe relatie.Door de speciale band die ik met mijn vader had, kan ik hier niet mee omgaan. Absoluut niet om de nieuwe vriend maar ik kan nu nog geen andere man op mijn vaders plaats zien.
    Nu ontstaan er grote wrijvingen tussen mijn moeder en mij omdat zij meent dat ik mijzelf er maar eens overheen moet zetten en moet accepteren dat zij een nieuwe vriend heeft en verder gaat met haar leven. Zij vind dat er lang genoeg is gerouwt. Is het vreemd dat ik haar nieuwe relatie niet kan accepteren en heeft zij gelijk dat 2 1/2 jaar rouwen genoeg is ?

    1. Redactie Bericht auteur

      Allereerst gecondoleerd met het verlies van je vader. Zowel je moeder als jij hebben gelijk: zij in het feit dat ze de draad van haar leven weer probeert op te pakken, jij dat je je vader nog steeds erg mist en om hem rouwt. Voor rouwverwerking staat geen tijd: er is geen tijdstip waarop het “genoeg” is en het dan maar “over” moet zijn. Dat wil niet zeggen, dat je moeder het recht niet heeft om weer een leven op te bouwen met een andere man. Deze andere man kan nooit de plaats innemen die jouw vader had, voor jou niet, maar voor je moeder ook niet! Dat jouw moeder een vriend heeft, wil niet zeggen dat zij je vader niet mist, niet meer aan hem denkt of niet meer om hem rouwt. Dat kan ook niet: ze heeft van hem gehouden, hij had een belangrijke plaats in haar leven en dat zal hij altijd hebben. Maar het feit is, dat hij er niet meer is, en zij wel. Zij heeft het recht om te proberen gelukkig te worden met een ander. Ons advies, praat met je moeder, niet op een verwijtende toon, maar over het gemis van je vader. Hou jullie herinneringen aan hem levend, in plaats van ruzie te maken. Haar nieuwe vriend zal jullie hiervoor vast de ruimte geven. Nogmaals veel sterkte.

      1. Henriette

        Iedereen heeft recht op eigen manier en tijd van rouwen .
        Iedereen heeft ook recht op nieuw geluk , hier is ook geen tijd aan verbonden .
        Probeer het geluk van een ander als iets moois te zien . Mogen wij jaloers zijn op andermans geluk na een verdrietige periode???

        1. Siep

          Ja jaloersheid is volgens mij niet een kwestie van of dit mag, maar het kan je overkomen. Ik herken dat tenminste bij mezelf. Ook dit beschouw ik als deel van mijn rouw/

          1. Lotte

            Siep, precies wat jij schrijft zo voel ik het ook. Jaloersheid overkomt je. Ik wist niet eens dat ik dat gevoel in me had. Voor mijn rouwverwerking was ik nooit op iets of iemand jaloers en nu soms wel….

    2. Anoniem

      Gecondoleerd met je vader!!

      Met jou situatie heb ik geen ervaring, wel ben ik ook dierbaren verloren in me leven en kan dus wel antwoord op je vraag geven of je na 2 1/2 jaar rouwen genoeg is. Om te beginnen, bij niemand duurt het rouwproces even lang. Iedereen is anders in het verwerken van een verlies.

      Maar om je vraag persoonlijk te beantwoorden. Nee voor mij is 2 1/2 jaar ook niet genoeg. De liefde van me leven is 21 februari 2012 overleden en ik ben er nog steeds niet overheen. Het is bijna 4 jaar geleden, maar er zijn periodes dat ik alleen maar kan huilen om het verlies. Er zijn ook goede dagen, maar die zijn meestal maar van korte duur.

      Dus nee, je kan jaren over een rouwverwerking doen. Geef het de tijd om een plekje te geven en laat je vooral niet haasten met dat proces..

    3. Loes

      het is niet gek dat je waarschijnlijk nu 4 jaar rouwt om je vader. Ik ben mijn moeder verloren in 16-07-2011. toen zij overleed een jaar of 2 later heeft mijn vader een vriendin gekregen eigenlijk jou verhaal maar dan andersom. ik had precies het zelfde ik rouw nog steeds ik ben 21 jaar nu in 2011 was ik 16 jaar. dus je mag best rouwen over iets wat je kwijt bent. en wat de rest zegt moet je negeren jou moeder zal daar dan wel verder in zijn maar jij bent anders je voelt je anders en bij jou zou het wat langer duren!! zoiets heeft begrip en tijd nodig!! om uiteindelijk het ook een plaatsje te geven!!
      en nog heel veel sterkte verder gewenst.

    4. pieta

      ik begrijp dat het heel moeilijk is om te aanvaarden dat je moeder verder gaat, maar de keus is niet aan jou hoe je moeder leeft. Rouwen is zeer persoonlijk. ee n kennis van mij verloor zijn vrouw na een lange ziekte en hij had voorbeeldig voor haar gezorgd, maar na 14 dagen, ja echt 14 dagen, stond hij op een datingsite en binnen 1 maand na overlijden had hij een partner. diep geschokt was ik.
      mijn man is 1 1/2 jaar geleden gestorven en ik moet er niet denken aan een andere man na 50 jaar samen. ik huil nog iedere dag en soms overvalt mij het gemis zo erg. Eigenlijk moet je blij zijn voor je moeder dat zij nog een leven wil.

      1. maggy

        zeer heerkenbaar – ik heb ook mijn man verloren na een lange en pijnlijke ziekte en de hele aftakeling meegemaakt – mijn enig doel was nog voor hem te zorgen met het gevolg dat mijn hele sociale leven niets betekende – nu na een jaar kan ik nog altijd hem niet loslaten en ik leef nog iedere dag met hem – is dit normaal?? Ik denk niet dat ik ooit nog een andere relatie kan aangaan maar de toekomst kennen wij niet – sterkte

    5. mike

      mijn moeder had ook na een half jaar een nieuwe relatie, mijn vader stierf plotseling op mijn 18e maar hoe ik het zie is zolang hij goed is voor mn moeder is het goed. maar de plek van mn vader is niet te vervangen.

    6. linda

      Ik ben 55 en heb mijn man langzaam zien afsterven in Spanje aan burocratie. Ik heb t niet begrepen. Wij 2 waren als 1 en in drie landen ook behandeld als één. Hij heeft 26 jaar geleden voor een kogel van een kind gesprongen en dat was zijn doodvonnis. Geen uitkering.alleen leugens. Over 2 jaar ben je weer okay. Na vele bezoeken aan Usa oorlogschepen als geliefde TATOUEERen werd hem duidelijk dat hij,speedy Gonzales in rolstoel zou eindigen en de pijn ondragelijk zou worden. Ik heb het weg geduwd want hij overleefde alles. Hij verstopte ook hoeveel pijn hij had tot hij met 50 de laatste woning voor ons,dochter en mij bouwde. Ik wilde niks dan hem in armoede. Maar hij kon t niet meer aan met een grap en zijn eeuwige glimlach is hij vredig in dromen zonder pijn op dochters verjaardag van ons heel plots heen gegaan. Niks kon ik doen. Hij stuurde me naar huis om dood te gaan. Ik wist t maar luisterde en ging naar huis. Ik ben 55 en wil zonder de gezonde man niet leven maar hij stierf om ons een leven te geven. We konden het niet meer aanzien. Ik kwijnde zelf weg. Dochter was al naar de familie gestuurd 2300km verder. Iedereen had schuld maar zelf heeft hij t geaccepteerd. Ik kan t nog steeds niet. Ben geheel in de war en word gek van alle in de rij staande mannen. Als jouw moeder iemand heeft gevonden die haar ondersteund, laat t toe,want anders verlies je ook je mama. Ze kan t Anders niet aan. Met 70 is anders maar in de 50 is alles al zoveel mogelijke en gedeeld lijf is zoveel beter. Aub laat haar zelf haar verlies verwerken. Jij hebt jouw leven. Zij heeft ook recht om gelukkig te zijn

  2. Dg

    Sinds april ben ik samen met mijn nieuwe vriend die in november vorig jaar zijn vader heeft verloren na een lang ziekte proces. Zijn vader had MS en heeft in november euthanasie laten plegen. Mijn vriend is er vanaf het begin enorm open in geweest en aangegeven dat hij het hele gebeuren nog lang niet verwerkt heeft. De laatste tijd begint het enorm oo te spelen en heeft hij veel dromen over zijn vader. Zijn moeder staat heel nuchter in haar rouwproces en het lijkts alsof dit extra hard aan komt voor mijn vriend, hijvoelt zich erg alleen hierin. Gelukkig is hij heel open naar mij toe en heeft hij ook aangegeven dat hij heel blij is dat hij met mij kan oraten. Echter merk ik wel dat dit een enirme druk legt op onze relatie: ik wil er absoluut voor hem zijnen hem de ruimte en tijd geven die hij nodig heeft, maar tegelijkertijd merk ik ook dat ik behoefte heb aan ‘meer’. Terwijl hij mij dat op het moment nuet kan geven, aangezien hij enorm met zichzelf en zijn eigen gevoelens in de knoop ligt. Dit maakt me erg verdrietig, omdat ik zie wat het met hem doet. Maar ik heb geen idee wat ik kan doen, ik probeer er voor hem te zijn, hem de ruimte te geven en vooral heel veel te luisteren. Heeft u misschien nog tips voor mij? Groetjes

  3. Leen

    Beste
    Na t lezen van de 5 fases van rouwverwerking besef ik dat ik voor het ogenblik in de 4de fase zit.
    Mijn zoon Pieter is 2,5 jaar geleden verongelukt en lag daarna 6 maanden in coma zonder teken van leven te geven.
    31 oktober ging hij 27 jaar geworden zijn.
    Heb mij al die tijd recht gehouden me sterker voorgedaan dan ik was ook voor zijn broers en de familie en mijn werk.
    Ben ineengestort en zit thuis, dokter langs gekomen rusten was de boodschap maar ik voel dat ik hulp nodig heb!
    Mam van Pietertje

  4. Angela

    Lieve mensen,

    Gecondoleerd met jullie verlies en heel veel sterkte bij het dragen van deze last.
    Rouwen is zwaar, niet de dood, dat kunnen we nog wel handelen, maar het feit dat degene er niet meer is. Verplicht doorgaan, anders doorgaan, niet kunnen doorgaan maar blijven doorgaan pfffff ik ben niet meer ik.
    14 jaar geleden is de vader van mijn twee oudste zoons verongelukt. Mijn oudste heeft het inmiddels ook kunnen plaatsen. Twee jaar geleden is mijn vader gegaan, mijn alles is in mijn armen gestorven. Ik ben ook gestorven. De vader van mijn vriend is heen gegaan, mijn opa en oma zijn heen gegaan en mijn moeder is vorig jaar ook bijna gegaan, na een opgelopen infectie in het ziekenhuis. Ik zal ik wel nooit meer worden, ik ben ik in een ander jasje.
    Geen idee in welke fase ik zit. Zo gemakkelijk gaat het niet, het verschilt per dag. Soms ontken ik nog steeds het gebeurde, soms ben ik o zo boos. Soms ben ik blij soms heel verdrietig, soms ben ik sterk door alles om me heen. Ik haat wat ik leuk vond, doe dingen die ik vroeger nooit zou doen. Ik kan niet meer kiezen, heb geen mening en ik voel me heel erg oud. Heb geen burn-out, ben niet overspannen en voel me ook niet depressief. Ik ben aan het rouwen en ben het rouwen zo zat.
    Erover praten zegt men dan, maar ik wil er helemaal niet over praten. Alles is al gezegd, alles is uitgesproken en begrip is er ook. Maar het haalt niets uit, het maakt geen ene donder uit, ik ben mezelf verloren.
    Aanvaard ik dat ik anders ben of moet ik blijven zoeken?

    Liefs van mij

    1. lenke

      dag Angela,

      gisteravond belde mijn oudste dochter dat een goede vriend van haar zelfmoord heeft gepleegd. Ze was zo verdrietig en zei steeds dat ze maar niet kon geloven dat het echt gebeurd is. Zodoende ben ik op deze site terecht gekomen, hoe het ook weer is met de stadia van rouwverwerking en lees jouw verhaal.
      en ik denk dat je moet aanvaarden dat je niet meer dezelfde bent, jij bent nog steeds jij, maar anders.
      Ik ben 56 jaar en veel mensen om mij heen zijn inmiddels overleden, waarvan mijn jongste broertje 14 jaar geleden en mijn oudste broer in 2012 ontzettend hard zijn aangekomen. Bij beide hebben mijn eigen kinderen mij op de been gehouden, je moet of je wil of niet doorgaan. Maar ik ervaar net als jij dat ik niet meer dezelfde ben, er zijn stukjes van mijn hart, ik ben niet meer compleet. En ik word ook niet meer dezelfde, dat kan niet en hoeft ook niet. Maar ondanks dat ik me beschadigd voel, voel ik me ook sterker. Ik denk dat het belangrijk is te aanvaarden dat je anders bent, en niet proberen weer je oude zelf te worden of te denken dat het over gaat. Dan pas komt er weer ruimte. Lieve groetjes

      1. Marlies

        Lieve Angela

        Ik weet hoe het voelt om twee broers te verliezen ik heb in augustus 2015 mijn jongste broer Rob verloren hij was net 43 jaar.
        En voor bijna vier weken terug mijn oudste broer verloren hij in september net 56 jaar geworden.
        Er word alleen heel vaak van iemand verwacht om het maar zo snel mogelijk een plekje te kunnen geven .
        Soms vergeten mensen hoe het is om een dierbare te verliezen maar ik had het nooit verwacht dat mijn twee broers zo snel achter mekaar zouden gaan .
        Er is een stuk van mij met hun mee gegaan en ik weet het is nog zo vers maar hoop dat we samen het een plekje te kunnen geven en ons eigen ik weer terug zullen vinden.

        Angela kop op dikke knuffel Marlies

      2. Lidy

        Zo herken baar die stukjes uit Je hart !
        Zo voelt het bij mij ook !
        Ben 2jaar geleden m n man verloren na zeker 10 moeilijke jaren !
        En een half jaar ergo or m n zusje

  5. F

    Na een heftig ziekbed is mijn vader twee weken geleden overleden. Omdat ik de laatste weken van zijn leven veel voor hem gezorgd heb en we met de familie toegewerkt hebben maar zijn dood, ging ik er vanuit dat ik al met verwerken was begonnen. Nu hij dood is, voel ik echter helemaal niets. Als mensen vragen hoe het gaat dan weet ik het echt niet. Mijn vriend wil me graag helpen, maar ik zou niet weten hoe. Ik ben niet boos, blij, bedroefd of bang, niet depressief.. Alleen maar apathisch. Ik herken daar heen enkele fase van rouw in – herkent iemand dit in zichzelf?

    Groet

    1. S

      Hallo F,

      Allereerst gecondoleerd met jouw verlies.
      Ik herken jouw gevoel. Mijn moeder is nu bijna 4 jaar geleden ook na een heftig ziekbed overleden en ik heb me precies hetzelfde gevoeld. Voor mijn gevoel ben ik niet door de rouwfases gegaan zoals hier staat beschreven. Ik heb een hele tijd niks gevoeld en na een tijd is dat overgegaan in acceptatie, denk ik tenminste. Ik vind het nog steeds bijzonder, want ik denk elke dag wel aan haar. Ik vind het ergens wel geruststellend dat ik lees dat iemand anders zich net zo voelt als ik toen.

      1. Jacolien Schipper

        Hallo allemaal, ik heb jullie berichten gelezen met tranen in mijn ogen en wil jullie allemaal van harte heel veel sterkte toewensen met het verlies van een dierbaar persoon in jullie leven , ik weet dat ieder zijn eigen manier van gevoel van verdriet en gemis en onmacht /boosheid heeft maar ik weet wat het is want ik ben zelf na 3 jaar lang 7 dagen in de week samen met mijn zus mantelzorgster geweest voor onze invalide moeder en die geheel en totaal onverwacht zonder ziekbed overleden is op 19 december 2015 net op een moment dat wij er even niet waren en dat alleen dat is al heel moeilijk te aanvaarden / begrijpen het gevoel dat we ze op dat moment in de steek gelaten hebben terwijl we heel goed weten dat het niet zo is omdat er niets op leek dat ze zou overlijden en ik ga even naar het toilet en ik kom terug en ze is overleden en het verdriet en gemis is zo ontzettend groot dat kun je eigenlijk met niemand delen omdat je dat toch helemaal zelf moet doen en op je eigen manier en tijd , ik woon ook alleen en ik heb wel een zus en zwager maar die zeggen het zelfde je kunt elkaar wel steunen in je verdriet om er over te praten maar niet om het te verwerken dat gaat niet dat kan jij alleen en niemand anders want niemand kan bij jou binnen kijken wat er afspeelt dat alleen weet jij zelf en daarom moet je dat ook zelf doen op jou manier en ik huil ook wanneer ik het moeilijk heb of dat nou is als ik thuis ben of buiten loop met mijn hondje dat maakt mij niet uit ik merk dat het oplucht dat het er uit moet en ik merk dat het huilen niet dagelijks meer is maar daarvoor is wel het verschrikkelijke gevoel van gemis heviger geworden per dag en doet zo’n letterlijke pijn of dat er een stuk uit mijn hart is gerukt en ik vraag mij ook dagelijks af of mijn leven ooit weer zo ongedwongen zal worden als voor het overlijden , ik was altijd een optimist en zag altijd wel weer ergens een streepje zon 🌞 want mijn leven is niet echt over rozen gegaan maar ik heb altijd geknokt om die zon 🌞 aan het einde van die soms zwarte tunnel weer op te zoeken en weer positief en met een lach in het leven te staan en weer leren genieten ook van de kleine mooie dingen in het leven altijd weer die positieve draad weer oppakken maar met dit verlies en gevoel van ontzettend pijnlijk gemis vraag ik mij zelf elke dag weer af of er ooit een dag zal komen dat ik weer een streepje 🌞zonlicht zal zien en dat ik weer kan gaan genieten van de kleine dingen in het leven ? Is er misschien iemand die dit herkent en met mij zijn of haar beleving wil delen en misschien tips heeft of zo iets daar zou ik heel dankbaar voor zijn en nogmaals ik wens ieder van jullie alle sterkte en liefs toe met jullie eigen verdriet en gemis door het gemis van een dierbaar persoon in uw leven ,hartelijke groeten en liefs jacolien xx

        1. Els

          Ik ben op 6 november mijn man na 51 jaar huwelijk verloren. En ik wist ook niet dat dit zo’n pijn kon doen. Je krabbelt steeds weer 1 mtr omhoog en dan val je weer 3 mtr terug. Het lijkt wel of het met de dag erger wordt ipv minder. Ik huil nog elke dag. Het liefst zou ik hem achterna gaan, maar dat kan ik mijn kinderen en kleinkinderen niet aan doen. Maar ik denk wel steeds, dan ben ik van die pijn af.

          1. An

            Ik ben op 28 december 2016 mijn man verloren. Wij waren haast 57 jaar getrouwd en nog behoorlijk actief in alles. Ik huil ook iedere dag en een paar keer op de dag als ik ergens mee geconfronteerd word. Wij hadden nog een leuk leven. Het ergste vind ik de avonden en het naar bed gaan. Ik pak van alles aan en heb veel contacten maar ik weet toch niet goed hoe ik verder moet. Maar het is natuurlijk allemaal nog wel erg kort voor ons allebei. Ik wens je veel sterkte toe en hoop dat ik dat ook krijg.AnA

            An

    2. E&W

      beste F,
      Ik ben net een vijftal dagen mijn vader kwijt. Het dringt niet tot mij door. Als ik naar zijn huis ga is het alsof hij buiten is en straks naar binnen zal komen. Ik heb het ontzettend druk gehad met het afscheid te regelen, dat overmorgen zal plaatsvinden. Ik ontzie het mij enorm. Maar tijdens deze dagen voelde ik mij ook apathisch, niet verdrietig, nostaligisch, of boos…
      Maar dit komt omdat ik altijd constant mensen rond mij had, en werk om alles te regelen. Van zodra ik alleen ben voel ik een zwaar hart, pijn drukkend gevoel op mijn hart. De eerste nacht heb ik ook de hele nacht wakker gelegen, gehuild en mij angstig gevoeld. Ook zo verdrietig omdat mijn vader nog heel veel mooie momenten wou meemaken met mijn zoontje. Zijn enige kleinkind zal hem nooit leren kennen. Dit maakt mij bij momenten ontzettend triest. Maar die apathische momenten heb ik ook tijdens de dag gekend en daardoor kan ik functioneren. Voor de buitenwereld lijkt dit waarschijnlijk alsof het mij niets doet. Dit kan mij eigenlijk niet schelen, want ik weet wel en ik voel hoe graag ik mijn papa zag. En ik voel helaas ook dat er nog heel zware momenten zullen komen, dat ik besef dat hij niet meer straks naar binnen zal komen…

    3. Hanny

      Ik verloor mijn lief in augustus 2016, na een langdurig ziekbed van een speciale vorm van dementie/parkinson, LBD heet dat. Zoek maar op internet op. Wij waren bijna 50 jaar getrouwd. Ook ik bereidde mij op zijn heengaan voor, maar dat kan helemaal niet. Natuurlijk wel wat betreft het fysieke en om eerlijk te zijn, ben ik blij dat hij uit dit afschuwelijke lijden is verlost. Vraag alleen niet wat de aanleiding tot zijn dood was (verpleeghuis-onachtzaamheid, vallen, heup breken en 3 weken later dood). Het is nu 7,5 maand geleden, maar mijn boosheid /verdriet wordt alleen maar groter, ik word alleen maar bozer, zijn urn staat op de 2e etage en alleen daar kan ik huilen, schreeuwen, boos zijn etc etc. Onze dochters zullen dit nooit van mij ervaren, ook zij rouwen op hun eigen wijze. Roep vaak dat hij terug moet komen, maar eerlijkheid gebied mij te zeggen, in die toestand en met die ziekte? Nooit dus. Ik ben zelf nu 72 jaar, heb gelukkig nog mijn werk en richt mijn blik op de toekomst (na meer dan tien jaar aanpassen en mantelzorger zijn geweest) en mocht zich iemand op mijn pad begeven waar ik weer levensvreugde mee zou kunnen ondervinden, is dat meer dan welkom. Veroordeel dus nooit iemand die vooruit wil, de overledene zal nl nooit uit hart en/of gedachten verdwijnen,

  6. Mummel

    Tijdens de jaarwisseling is mijn moeder overleden na een slopende ziekte van een aantal maanden. Ik ben begin 30 en mijn moeder was uiteraard veel te jong. Mijn vader is 2jaar daarvoor overleden. Ik ben enig kind.
    Op het moment van overlijden was ik opgelucht voor haar. En heel kalm. Maar ook onwerkelijk. Had mijn emoties geparkeerd om er volledig voor haar te zijn de laatste dagen. De week er na veel regelen, dat zorgde voor afleiding en een doel op de dag.
    Na de uitvaart 3 dagen heel moe, heel veel geslapen en eigenlijk niet eens gehuild. Nu haast twee weken later wil ik mijn leven weer wat oppakken. Dat blijkt helemaal niet te gaan terwijl ik het daarvoor redelijk onder controle leek te hebben.
    Er komt niets uit mijn handen, huil alleen maar en kan mij niet concentreren, vergeet alles, huishoudelijke taken lijken een onmogelijke opgaaf. Ben alles kwijt, lijk wel dement. Begin om de kleinste dingen te huilen of word boos. Mijn werk gaat op dit moment niet. Heb vrij opgenomen.
    Weet niet in welke fase dit hoort en misschien maakt het ook niet uit, als deze door elkaar lopen.

    Had dit alleen niet van mijzelf verwacht.

    1. Jannie

      Ik herken mezelf er een beetje in. In oktober 2014 overleed mijn moeder na een lange ziekte maat toch nog onverwacht. Afgelopen jaar juni 2015 bleek mijn vader ziek te zijn en hij overleed in december 2015 doordat de chemo toch te zwaar was voor hem. Ik ben ook enig kind. Ik weet dat ik na het overlijden van mijn moeder ontzettend verdrietig was dat ik soms zelf niet meer verder wilde. Nu mijn vader het enige wat ik nog had ook is overleden voel ik me anders. Ik ben rustiger. Ik heb nu ook dagen dag ik me goed voel en nog voor een toekomst wil gaan. Ik heb daarentegen ook dagen dat ik me heel alleen voel en verdrietig maar minder heftig als toen bij mijn moeder. Ik werk nu ook een aantal dagen weer per week en dat gaat goed. Ik ben alleen bang dat er nog een klap gaat komen omdat ik ge rustig ben. De fases had ik bij mijn moeder wel alleen niet afgemaakt omdat mijn vader ineens ziek bleek te zin. Bij mijn vader zie ik de fases niet terug.

    2. Gia

      Hoi, het klinkt raar maar vind het bijna fijn he verhaal te lezen. Dit omdat het zo herkenbaar voor me is. Ben ook enig kind en ben ook mijn ouders verloren. Heb geen kinderen, weet niet of jij die hebt, maar ben dus letterlijk alleen. En ken helemaal niemand in dezelfde situatie! Kan me dus nooit eens vergelijken. Hoop dat hevige beter zult gaan voelen en dat, hoe cliché ook, mooie herinneringen een troost zullen zijn. Groetjes, Gia

    3. Do

      Haai mummel

      Ik lees nu net jou verhaal en ik zit zelf nu ook in mijn rouw periode. Ik ben mijn vader op 10 augustus 2016 verloren. Door een hartstilstand overleden in zijn slaap en gelukkig heb ik hem gevonden en niet mijn zoontje van 5 aangezien ik tijdelijk weer bij me vader woonde. Daarnaast ben ik in 2007 mijn moeder ook al verloren vanwege een hersenbloeding. Ik merk nu dat ik nu echt aan de rouw proces begin van het verlies van mijn vader. Doordat ik hem straks bij laat zetten bij de urn tuin waar mijn moeder ligt komt nu voor mij het besef dat hij straks niet meer bij me thuis is maar bij me moeder. Ik vraag me alleen af soms voel ik me moe, ik slaap slecht ik ben boos. Lichamelijk ben ik nu op ik werk 36 uur zorg voor mijn zoontje van 5 daarnaast ook nog de huishouden met me zusje die samen met mij in ons ouders huis wonen. Ik vraag me af hoe gaat dat nu bij jou? Heb je hulp bij een therapeut gevraagd om door deze periode heen te komen of ging het vanzelf.

  7. Anoniem

    Ik ben net m’n oom verloren, waarmee een hele hechte band had. Hij was een tweede vader voor me, daar ik m’n ouders (te) vroeg heb moeten afgeven. De donderdag had ik nog met m’n oom gebeld en de zondag is hij van het aardse naar het eeuwige gegaan. Toen ik hem laatst sprak, had ik nooit gedacht dat hij er 3 dagen later niet meer ging zijn. We hadden zelfs nog afgesproken, dat we de 19de maart naar daar zouden gaan. We woonden ver van elkaar en zelf hebben we geen wagen, dus moet het met de trein. Hoewel ik niet welkom was op z’n uitvaart (geen contact meer met die neven en nichten, niet mijn keuze), ben ik toch naar de uitvaart gegaan. Ik moest afscheid kunnen nemen, iets wat m’n oudste zoontje (7 jaar) ook wou doen. Eenmaal terug thuis, begon voor mij de ontkenningsfase (waar ik dus nu volop in zit). Ik verwacht dat m’n oom elk moment kan bellen en zeggen dat ik maar een nare droom had. Maar als ik dan naar het kastje kijk, waar de foto’s van m’n ouders opstaan, zie ik nu ook het gedachtenisprentje van m’n oom. Het voelt zo unreal. Had ik bij ons laatste gesprek geweten dat hij stervende was, dat zou ik hem gezegd hebben dat ik van hem hield, zoals een dochter van haar vader houdt en dat ik hem ging missen. Ik wou hem nog zoveel zeggen en nu kan dit niet meer :'(

  8. Jacolien

    Sorry dat ik mijn reactie per ongeluk er tussen hebt gezet en daarom begrijp ik nu ook waarom ik geen feedback hebt gekregen van jullie maar ik leef en denk en voel met jullie mee omdat ik ook nog steeds mijn dagelijkse levens ritme op kan pakken ik voel mij nog steeds een “zombie ” en zie elke dag als 1 lange sevaifel tocht van overleven en alles op de automatische piloot,
    maar nogmaals ik wens jullie allemaal heel veel
    sterkte en moed en liefs toe in deze ontzettend zware periode ,heel veel liefs en groetjes en voor jullie allemaal een dikke knuffel in deze niet te bevatten leegte en gemis , Jacolien 🌹 XX

  9. ria

    hoe leer ik om tegaan met t verlies van de liefdevan mijn leven
    ik probeer bezig te zijn, maar er is geen plezier meer in de dingen
    ik mis t praten met……………….. overleggen met………………….
    samen met………………………………………….

    1. Elisa

      Beste ria
      Ik probeer je verdriet te begrijpen. Ikzelf ben drie jaar weduwe na 51 jaar gelukkig huwelijk en mis nog elke dag met veel pijn mijn man.
      Omgaan met verdriet een plaats geven is niet zo simpel,probeer te denken aan hem de goede en de minder goede dagen,het zal nooit wennen,maar ga verder met hem in je gedachten en dan word het soms beter om dragen.
      Ik wens je veel sterkte ,en soms zal de zon ook voor jou ook schijnen. Veel liefs Lisse

      1. ria

        beste elisa
        dank voor je reactie
        je weet waar jej over spreekt, je was ook daar
        wij waren 41 jaar getrouwd en hadden nog zo zoveel plannen
        en alle herinneringen doen zo zeer
        de zon , ik ben er niet eens blij mee
        want de liefste man ziet t niet meer
        dat verdriet me en maakt dat ik me schuldig voel om zelf nog te
        leven
        dank dank en jij ook sterkte ria

    2. Trude

      mijn liefde van mn leven is 10 dagen geleden overleden, heel plotseling en dus onbegrijpelijk. Mijn leven is in een klap van de hemel naar de hel veranderd, Geen uitzicht meer, zucht…..weet echt niet wat te doen.

  10. Michiel

    Met betrokkenheid en vol gevoel van respect lees ik alle droevige berichten en reacties. Ik ben nog niet in de positie waarin jullie zitten. Voor mij gaat dit er wel snel aankomen. Mijn beide ouders zijn midden tachtig en het is onduidelijk hoelang ze nog hebben. Vandaar dat ik op deze webpagina ben terecht gekomen. Zie het als een voorbereiding op wat er voor mij zeker gaan aankomen. Hoewel ik sterk de indruk heb dat ik me hier nooit echt op kan voorbereiden.
    Wat ik in mijn zoektocht heb gevonden is dat niet alleen de gedachten het droevige gevoel voedt, maar dat de emoties van het verlies zich ook in het lichaam nestelen. Hierdoor blijft daar eveneens de pijn aanwezig. Deze opgeslagen emotie in het lichaam kan onbedoeld de rouwgedachten blijven voeden. Lichaam en geest zijn hierin duidelijk verbonden. Ook daardoor kan het jaren duren, wanneer er onvoldoende rekening wordt gehouden met de opgeslagen emotie in het lichaam.
    Deze bevinding wilde ik alleen delen omdat er veel geschreven wordt over het denkproces; de 5 fasen. Er blijkt dus ook een heel lichamelijk proces te zijn, waarbij er aandacht gegeven zou mogen worden aan het lichamelijk ‘genezen’ van het gevoel van verlies.
    Heel veel sterkte en kracht voor te komende dagen, weken, maanden, jaren. Ik ben bang dat het voor mij ook niet lang meer duurt voordat ik met mijn rouw geconfronteerd wordt. Dan treed ik eveneens toe tot deze groep.

  11. Bar

    Hallo F en S en alle anderen, veel sterkte met jullie verlies!
    Mijn moeder is vorige week overleden. Ze was op leeftijd en enkele maanden ziek en vorige week is er euthanasie bij haar gepleegd. Mijn moeder was totaal geen prater en we hadden ook best een afstandelijke relatie. Toch had ik me zo voorgenomen om nog het een en ander tegen haar te zeggen, haar gerust te stellen, haar te zeggen dat ik van haar hou. Hoe dan ook, het is me niet gelukt! De gelegenheid deed zich niet voor, praten kon nog nauwelijks en ze leek er eigenlijk ook niet open voor te staan. En toen er toch een gelegenheid was, was ik zo apathisch dat er niets meer uit me kwam.
    Op dit moment kan ik mezelf wel wat aandoen, dat ik deze kans voorbij heb laten gaan! Ik snap het gewoon niet van mezelf en nee, nu kan het niet meer. Dat neem ik mezelf vreselijk kwalijk. Ik had van alles verwacht over rouw, maar dit nooit!! Sinds twee dagen zit ik te janken en ben bang dat ik dit gevoel nooit meer kwijt raak. Het zal moeten slijten, en ik hoop zo dat ik toch op een gegeven moment weer bij wat positievere gedachten en herinneringen aan haar kan komen.
    Nogmaals iedereen veel sterkte gewenst en ik ben ook wel benieuwd of er iemand is die iets soortgelijks heeft meegemaakt en gevoeld.
    Barbara

  12. ria

    ja barbara dat apatische herken ik volledig
    tis net of je lam bent
    ik stond erbij toen mijn liefste stierf, maar ik zei 0.0
    en had hem zo willen zeggen hoe geweldig veel ik van hem heb gehouden [en nog doe] maar t lukt niet dan
    heb daar vreselijke last van
    maar de stervende stoorde ik niet en jij dus ook niet
    t sterven is al moeizaam genoeg
    heel veel sterkte ria

  13. Rita

    Hallo, mijn oma is in dec 21 jaar overleden en mijn opa was in april 16 jr overleden. Ik zit in therapie om dit oa te verwerken. Mijn vraag is hoe weet je wanneer het verlies een plekje heeft wat voel en vooral wat denk je dan? Ik hou ze zo in leven namelijk omdat ik niet zonder ze kan voor mijn gevoel. Hun hebben mij deels opgevoed. Mvg Rita

  14. Ans

    Hallo, mijn zuster is afgelopen zaterdag gecremeerd.
    Ik herken heel veel van jullie berichten. In wat voor positie ik nu zit? Ik weet het niet. Op dit moment voel ik niets.
    wens jullie heel veel sterkte.

  15. Marianne Tijssen

    Hallo Allemaal,
    Ik wil mij even voorstellen ik ben Marianne Tijssen een jonge moeder van 38 jaar moeder van twee kinderen 1 van 10 jaar en 1 van 5 jaar ik ben mijn man verloren na een knie operatie en mijn kinderen hun vader die 10 April 2015 op 40 jarige leeftijd van ons is heen gegaan een hele grote fout door het ziekenhuis mijn man is overleden aan een zeldzame ziekenhuis bacterie een Fasciitis Necroticans met infectie streptokok A infectie hij is 8 April opgenomen in het Isala klinieke ziekenhuis te Zwolle en is 2 dagen later 10 April 2015 aan deze ziekenhuisbacterie en infectie overleden.

    Mvg Marianne Tijssen

  16. Wilma

    Goede morgen mijn zwager is over leden en het doet zoveel met mij dat ik niet meer weet hoe ik mij moet voelen ik ben er zo kapot van hij zou nog een halfjaar leven en hij is binnen drie weken overleden en begraven groetjes wilma

  17. ria

    Wilma
    gecondoleerd en sterkte
    je had amper tijd om te beseffen dat er iets zou gebeuren en dandit
    sterkte ben je alleen of heb je meer familie?
    sterkte

  18. angelique

    Beste allemaal,

    heel veel liefde en sterkte toegewenst bij het verlies van jullie dierbaren.
    Ik weet hoe jullie je voelen, mijn broertje is afgelopen januari overleden en ik mis hem heel erg,
    huil iedere dag om hem.

  19. Sylvie

    Hallo iedereen, eerst en vooral wil ik jullie allemaal sterkte wensen….mijn leven was perfect tot ik op 26juli mijn vader verloor…Hij is al lang hartpatient maar sinds februari sukkelde hij met zijn gezondheid.In juli ging zat hij in het hospitaal en na twee weken, werd hij in een kunstmatige coma gezet.De laatste nacht bleven we aan zijn zijde zitten op een stoel, mijn moeder en ik en toch hoopten we nog dat er verbetering zou komen…’s Morgens legde de dokter de machines stil en met zeeer veel pijn moesten we hem laten gaan…wat doet het pijn, we zagen mekaar bijna elke dag en hadden een super goeje band…Ik heb nu vooral schrik voor mijn moeder want het was een prachtkoppel die 51j getrouwd was en ze is nu zo erg verdrietig…Elke avond ga ik bij haar en breng haar eten, het doet me zoveel pijn en ze heeft al meerdere keren gezegd dat ze hem beter was gevolgd….hierop zeg ik dan dat ik haar ook zal volgen, ik heb soms zo schrik!!!Het ene moment praten en lachen we en de seconde daarna weent ze, ik hoop echt dat ze er ooit te boven zal komen en we nemen haar zoveel mogelijk mee …Soms besef ik het nog niet en hoop hem nog te zien…….

    1. Jm

      Heel veel sterkte. Mijn vader was mijn beste vriend. Mijn dochters en ik kwamen dagelijks bij hem op bezoek. Hij is nu een half jaar geleden overleden en ik kan het ook gewoon nog steeds niet geloven. Ik herken wat je schrijft.

  20. Jm

    Beste allemaal,
    Mijn lieve vader is op 12 april 2016 overleden. Ik ben 33 jaar en heb 2 dochters. Mijn vader betekende alles voor. Wij kwamen dagelijks bij hem. Hij is 3x getroffen door keelkanker en heeft erg moeten lijden. Heel erg. Het laatste jaar kon hij niet meer praten en niet meer eten, maar hij bleef strijden. Voor ons! Op 30 maart 2016 kregen we te horen dat de kanker voor de 3de keer terug is gekomen en dat er nu niets meer aan te doen was. Hij is heen gegaan toen mijn oom en ik bij hem waren. Ik gun mijn vader zijn rust, maar kan zelf geen rust en vrede vinden en al helemaal geen acceptatie. Ik heb elke dag veel pijn van het gemis en weet niet hoe ik hier mee om moet gaan. Heel eerlijk gezegd voelt beg alsof het leven voor mij geen zin meer heeft. Weet niet hoe ik nog moet genieten wetende wat mijn vader allemaal heeft moeten doorstaan. Hij was al lange tijd ziek, maar het einde was heel abrupt. Naar zijn foto kijken kan ik niet. Ik doe wat ik moet doen, maar eigenlijk is alles teveel. Het is nu bijna een half jaar geleden. Tijd is een raar begrip, want aan de ene kant lijkt het alsof het gisteren is gebeurt, maar aan de andere kant ben ik al zolang zonder hem.

  21. Els

    Mijn moeder is vorige maand gestorven. Mijn vader was al 2011 overleden.
    Ik heb afwisselend met mn zus de ,laatste 9 mnd bij haar gewoond. Toen ze overleed moest ik erg huilen, maar was vooral blij dat het nu over was voor haar, ze woog nog maar 32 kg. Daarna had ik ontzettende zin om op vakantie te gaan. En nu zijn we weer thuis, en ik voel me zo nikserig, soms ook heel verlaten en verloren, het gevoel dat ik volkomen alleen op de wereld ben, ook al klopt dat niet. heb nergens zin in… ik voel zo een leeg gevoel van binnen, terwijl ik ik toch ook dankbaar z ou moeten zijn dat mn moeder nog veel langer geleefd heeft dan gedacht 11/2 jaar ipv 3 mnd… maar het liefst kroop ik in bed en sliep alleen maar.

  22. Dieuwke

    Ik ben op 29 juli al fietsend aangereden door een auto die een grote fout maakte. Ik ben afgevoerd naar het ziekenhuis met een hersenkneuzing en schedelbasisfractuur. Door het ongeluk ben ik waarschijnlijk voor de rest van mijn leven mijn reuk-en smaakvermogen kwijt. Hierdoor ben ik ook in een rouwperiode gekomen. Ik heb 20 jaar geleden op 18 jarige leeftijd mijn moeder aan kanker verloren. Ik heb toen een rouwperiode gehad. Maar de gevoelens die ik nu heb, zijn zo anders dan toen. Hoe ik me voel: Raar. Ik was toen ik aangereden was ook nog 33 weken zwanger en wonder boven wonder heb ik 5 weken later een gezonde dochter ter wereld gebracht. Ik ben helemaal hersteld, behalve het mogelijk permanent verlies van het zintuig (het is een ingewikkeld verhaal: mijn reukzenuw is waarschijnlijk beschadigd door de schedelbasisfractuur. Dit kan zich herstellen. Maar geen arts weet waarom het bij de 1 wel gebeurt en de ander niet. De herstelperiode is ook nog 2 jaar ofzo).

    Het zijn gevoelens van rouw over het verlies van een zintuig. Van het mogelijk nooit meer kunnen proeven van bepaalde smaken. Van het gemis van zoiets gewoons als geuren.

    Ik kan rationeel bedenken dat het allemaal goed is. Want ik kan nog eten, alhoewel het saai smaakt. Ik kan alles nog, mijn geliefden zijn er nog. Maar toch voel ik rouw. Emotie en ratio liggen zo ver uit elkaar.

  23. Yvette

    Weet het ff niet meer. Eind december overleed mijn zwager na ziekbed van een jaar, slechts 63 jaar oud. Mijn moeder (83) op 3 januari euthanasie nadat 3 weken eerder een hersentumor bij haar was ontdekt. Toen op 15 januari de broer van mijn vader (84). Nu is het wel genoeg, zeiden we. Nou niet dus, onze schoondochter (39) had longkanker en is eind november overleden. Mijn zoon blijft achter met twee meiden van 13 en 15. Voor de tweede keer zijn maatje kwijt, onze dochter (zijn zus) overleed op bijna 16-jarige leeftijd aan leukemie. Hoe nu verder? Ben aan het werk, drie dagen per week ipv vijf, maar kan me echt niet concentreren. Moet ik hulp zoeken en dan bij wie?

    1. angela

      Hoi….11 januari is mijn vader overleden ..ik had een hele hechte band met hem en ik kan er niet mee omgaan dat hij er niet meer is..ik mis hem elke seconde van de dag ..heb het gevoel dat ik niet meer kan lachen…vind niets meer leuk…ik moet verder dat weet ik ook voor mijn kindjes…maar hoe?ik doe enorm mijn best maar weet niet hoe..

  24. Andrea

    Ik heb veel verdrietige verhalen gelezen. Heel veel sterkte met jullie verlies. Ik kom hier terecht omdat ik zoek hoe ik mijn moeder kan helpen. Mijn vader is afgelopen herfst plotseling overleden. Ook ik mis hem enorm, niet in de minste plaats omdat ik zwanger ben en mijn kindje zijn opa nooit zal leren kennen, en wat zou hij een leuke opa geweest zijn… want hij was een fantastische vader.
    Maar mijn moeder is volledig de weg kwijt. Spreekt ook uit dat ze niet meer verder wilt leven zonder mijn vader. Ze laat alleen haar kinderen en een enkele vriend/familielid in haar omgeving toe, al wonen die ver weg, dus komt vooral op mijn schouders en die van mijn zus neer. We willen er graag voor haar zijn. Maar hoe help je iemand die niet meer wilt? Heeft het gewoon tijd nodig? Inmiddels lijkt het de fase van Depressie, maar het is zo extreem. Ze zegt dat ze er niet écht over kan praten, via de dokter wel een poging gedaan met een psycholoog, maar daar is ze naar een paar sessies mee gestopt. Ik geloof niet dat ze nu op korte termijn wat geks doet, want ze wilt eerst alles goed geregeld hebben zegt ze. Maar wat als ze zelf van mening is dat ze straks alles goed geregeld heeft? Ik hoop dat haar kleinkind straks weer wat vreugde in het leven brengt, maar ik ben er bang voor. Er zijn goede momenten, maar de slechte momenten zijn zo zwart. Ik lees bij veel van jullie dit soort situaties. Maar hoe kan de omgeving daarbij helpen?? Het verlies van mijn vader was heftig, maar het is nog zoveel heftiger om mijn moeder zo te zien. Het voelt alsof we haar ook aan het verliezen zijn, ik weet niet of ik dat wel aan kan. Ik wil haar zo graag helpen, maar hoe?

  25. Guillaume

    Mijn vrouw is vorig jaar april overleden op 47 jarige leeftijd. We hebben 2 jongens van 14 en 16. Ik durf nu pas (1 jaar later) te lezen over wat rouwverwerking is omdat de heftigheid van verdriet niet afneemt en ik steeds meer concentratieproblemen krijg. Ik ben in een jaar veranderd van een persoon die alles met ratio benaderd in een persoon die huilt bij films, milder is naar omgeving, vergevingsgezinder en vooral heel emotioneel. Mijn ervaring is dat je door rouw gegrepen wordt. In 1 keer is het er en kun je niet ontsnappen. Dat zijn dan de momenten dat ik heel erg moet huilen en me heel erg ellendig voel. Ik heb 30 jaar een heel intense relatie gehad met mijn vrouw en dat is nu in 1 keer weggevaagd. Ik voel me heel erg alleen al heb ik 2 super lieve jongens. Het doet zo veel pijn. Mijn kinderen geven me de kracht om door te gaan en het feit dat ik voor hen moet zorgen geeft het leven betekenis. Het is een grote zoektocht om mezelf weer te vinden en het leven leuk te vinden buiten het ouder-zijn om. Ik voel dat ik nu in de depressie fase zit en weet niet zo goed wat ik daar aan kan doen. De woede is er ook nog heel erg. Excuses voor dit onsamenhangende verhaal maar zo komt er nu in horten en stoten uit.

  26. Alida

    Mijn moeder is 13 februari overleden.
    Eerst leek het mij minder te doen..3 dagen na haar dood overleed plotseling mijn dementerende schoonmoeder…dubbelop!! Eerst weinig emotie maar nu komt het allemaal door. Dat gevoel van..Nooit Meer…doet zo’n pijn. Veel huilbuien nu..het is zo intens…hoop er ooit doorheen te komen

  27. Dirna

    Mijn moeder is op dit moment stervende het kan vanacht over zijn, morgen of het kan nog een paar dagen duren. Mijn zus en vader zijn ook al overleden. Ben getrouwd heb 2 lieve kinderen. Maar met mijn moeder deelde ik alles ik vertelde haar alles ging er elke dag heen, en belde soms ook nog. Ze was er altijd voor mij na 2 herseninfarcten op 23 jarige leeftijd, ze paste op mijn kinderen zodat ik kan rusten. Nu zijn den rollen al een tijd omgedraaid ik zorgde nu voor haar. Ze ging bij haar zus wonen, kreeg vasculaire dementie en zit sinds een half jaar in een verzorgingshuis voor dementen. Ze is vergeetachtig maar nog niet zo erg ze herkent iedereen nog. 4 mei is ze gevallen waarschijnlijk een tia en vanaf die tijd is ze achteruit gegaan waardoor ze nu op haar sterfbed ligt. Kan het nog steeds niet geloven kan niet zonder haar wat moet ik doen.

  28. Susan

    Hallo Lieve mensen
    Wat fijn dat er n forum is om steun te vinden met verdriet bij t verlies van je dierbare.
    Ik ben mijn vader verloren in juli op 74 jarige leeftijd. Hij had copd en reuma en nu met n stil hartinfarct op de ic terecht gekomen. Terwijl we al elf jaar zagen hoe pap achteruit ging was de dag waarop hij ons zei:het gaat niet meer t is op toch echt heel hartverscheurend en niet alleen voor ons maar vooral voor hem omdat hij de kracht had om eindelijk voor zichzelf te kiezen…Volgende tekst geeft aan hoe ik me nu voel: Mijn vader heeft me alles geleerd, behalve hoe te leven zonder hem.

    Ik wens iedereen heel veel sterkte

  29. Rene

    De dood is de enigste zekerheid die er is in ons leven, niemand blijft. Hoewel er veel bespreekbaar is tegenwoordig in vergelijk met een 70 jaar terug zijn er toch zaken o.a. die het afscheid nemen via verlies bij de dood die het nog altijd zeer moeilijk maakt voor de meesten van ons. Psychiaters en psychologen weten hier alles van in hun praktijk. Ik was als enigste kind van de vier alleen aanwezig via het waken bij zowel het overlijden van mijn vader op 88 jarige leeftijd als bij mijn moeder op 89 jarige leeftijd. Zelf heb ik het gevoel dat het zeer belangrijke momenten zijn voor de overgang van de ziel en de latere functie van verwerking bij de nabestaanden die aanwezig waren. Ik heb daar duidelijk baat bij gehad.
    De begrafenissen heb ik praktisch ook alleen geregeld. Niemand stak een hand uit. Ja,ja, van je familie moet je het dus hebben.Mijn ervaring is……. dus niet.
    Het klinkt misschien gek maar ik herken in allerlei reacties helemaal niets van wat ik zelf heb ervaren.
    De levensdraad die tijdens het sterfproces even stil staat pakte ik toch weer vlot op en realiseerde mij dat we weer verder moeten met het leven.Het is een oeroude levenswet, het leven houdt geen schaft voor niemand.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *